صنعت پتروشیمی، بهعنوان یکی از ستونهای مهم اقتصاد ایران، طی چند دهه گذشته با مسیر توسعهای پر از چالش و تصمیمات جزیرهای روبهرو بوده است؛ مسیرهایی که بهجای تمرکز بر ارزش افزوده، زنجیره ارزش و آمایش سرزمین، به طور عمده بر افزایش ظرفیت اسمی و فشار ذینفعان استانی متمرکز بودهاند. اکنون که کشور با محدودیت منابع آب، ناترازی انرژی و تغییرات جهانی بازار مواجه است، بازنگری و اصلاح این رویکردها ضروریتر از همیشه نمایان شده است.