در اواخر دههٔ ۱۹۷۰، «سانائه تاکائچی» بهعنوان یک زن جوان، هر روز شش ساعت در مسیر رفتوآمد میان خانهٔ والدینش در غرب ژاپن و دانشگاه سپری میکرد. او طرفدار موسیقی هِویمتال و موتورسیکلتهای کاوازاکی بود و آرزو داشت مستقل شود، اما مادرش در آغاز اجازه نمیداد او پیش از ازدواج از خانه خارج شود و در پانسیون زندگی کند.