در مجموع، روابط کنونی روسیه و ایران نمونهای از نزدیکی عملگرایانه میان دو کشوری است که با تهدیدهای مشترک و انزوای بینالمللی مواجهاند. این شراکت نه بر پایه اعتماد یا همسویی ایدئولوژیک، بلکه بر همگرایی منافع در غیاب گزینههای جایگزین استوار است. هر دو کشور بهطور واقعبینانه ضعفهای یکدیگر را میشناسند و همین درک واقعگرایانه به آنها اجازه میدهد ائتلافی پایدار، هرچند با ظرفیت محدود، را حفظ کنند. از این منظر، اتحاد مسکو–تهران نه رمانتیک است و نه الهامبخش؛ اما دستکم تا زمانی که آرایش کنونی سیاست …