به سختی میتوان زمانی را به یاد آورد که ایالات متحده دچار یک شکست کامل در یک درگیری شده باشد؛ شکستی چنان قاطع که ضرر راهبردی آن نه قابل جبران باشد و نه قابل نادیده گرفتن. تلفات فاجعهبار در پرل هاربر، فیلیپین و سراسر اقیانوس آرام غربی در ماههای اول جنگ جهانی دوم در نهایت جبران شد. شکستها در ویتنام و افغانستان پرهزینه بودند، اما آسیب پایدار و بلندمدتی به جایگاه کلی آمریکا در جهان وارد نکردند، زیرا آنها دور از صحنههای اصلی رقابت جهانی رخ دادند. ناکامی اولیه در عراق با تغییر در استراتژی کاهش یافت …