سفر ونس را میتوان تلاشی برای «قانونیسازی نفوذ» آمریکا در قفقاز جنوبی دانست؛ نفوذی که با اسناد رسمی، پروژههای اتصال و روایت صلح و تجارت بازنمایی میشود. این تغییر زمین بازی، ایران را در برابر یک انتخاب راهبردی قرار میدهد: یا با ابتکارهای اقتصادی و کریدوری عملی وارد میدان میشود و نقش خود را در حکمرانی مسیرهای اتصال تثبیت میکند، یا ناچار خواهد بود به پروژههای دیگران واکنش نشان دهد؛ واکنشی که معمولاً دیرهنگام و پرهزینه است.