کودکی‌هایی که پای کوره‌ها آجر می‌شود

همزمان با فرو رفتن خورشید پشت تپه‌های آجری هیاهوی کودکان خاموش می‌شود. ساکنان کوره‌ها در حالی به آلونک‌های خود می‌خزند که ظاهرا هیچ جایی در ساختار و نظام اجتماعی ندارند و به جز خیرین هیچ کس در نهادهای مدنی مسئولیتی در قبال آنها ندارد.