این مقاله با تکیه بر مفهوم «قدرت نرم» جوزف نای، سیاست خارجی دولت ترامپ را نمونهای آشکار از اتکای افراطی به قدرت سخت میداند؛ رویکردی که با تهدید، فشار اقتصادی، نیروی نظامی و تحقیر دیپلماتیک پیش میرود و همزمان نهادهای سازنده جذابیت جهانی آمریکا، از کمکهای خارجی تا دیپلماسی، رسانه و دانشگاهها را تضعیف میکند. نویسنده استدلال میکند این ذهنیت برنده/بازنده، آمریکا را از نفوذ پایدار دور کرده و خطاهای راهبردی گذشته را تکرار میکند.