بعد از طالقانی، دیگر کمتر کسی با آن سوز صدا و شور درونی از علی و آموزههای آن سخن گفت و به تدریج کار دست واعظان و مداحانی افتاد که خود هیچ معرفت و شناخت واقعی از علی نداشتند و بنا به طبع خویش، علی را دستمایهٔ غلوهای خردسوز و تصفیهحسابهای قدرتمحور سیاسی قرار دادند!