این گزارش استدلال میکند که نتیجه جنگ ایران و ائتلاف آمریکا–اسرائیل را نباید صرفاً بر اساس میزان خسارات مادی سنجید، بلکه معیار اصلی، دستیابی یا ناکامی در تحقق اهداف سیاسی و راهبردی است. نویسنده معتقد است واشنگتن و تلآویو با هدف مهار یا تغییر رفتار و جایگاه منطقهای ایران وارد جنگ شدند، اما در نهایت نتوانستند ایران را به تسلیم راهبردی وادار کنند و ناچار به پذیرش مذاکرات و عقبنشینی از بسیاری از مواضع حداکثری خود شدند.