تحرکات دیپلماتیک اخیر، از جمله تمرکز ایران بر چین، نشان میدهد که ایران در حال ترکیب دو مسیر موازی است: از یکسو تلاش برای جلوگیری از شکلگیری اجماع جدید در شورای امنیت، و از سوی دیگر، باز نگه داشتن کانالهای مذاکره. در این میان، چین برای تهران صرفاً یک شریک اقتصادی نیست، بلکه یک «ضامن تعادل» در برابر فشارهای غرب محسوب میشود. پکن به دلیل وزن ژئوپلیتیک و روابط پیچیدهاش با واشنگتن، میتواند نقش میانجی متفاوتی را ایفا کند