سدههای هفده و هجده ترسایی (میلادی) را «عصر روشنگری» نامیدهاند٬، زیرا نویسندگان اروپایی مانند مونتسکیو٬ ولتر و روسو با پرداختن به جستارهایی (موضوعات) چون: «آزادی اندیشه» ٬ «حق انتخاب» ٬ «تعیین سرنوشت» و «برابری» گفتمان و رویکرد تازهای را در پیش گرفتند که افزون بر دگرگونیهای شگرف پیرامون «حقوق شهروندی» ٬ «جایگاه انسان» و «پیوند دولت و ملت» زمینهساز پدیداری جنبش بزرگ فرانسه گردید.