این سفر در واقع پیامی روشن داشت مبنی بر این که تهران و آنکارا در دورهای که نقشآفرینی بازیگران فرامنطقهای بیشتر به بیثباتی انجامیده، به این جمعبندی رسیدهاند که تنها از مسیر همگرایی و گفتوگوهای منظم میتوانند منافع ملی خود را حفظ و بر تحولات محیط پیرامونی اثرگذار باشند.