بهمن ۱۳۵۷، برای رویگری نقطۀ عزیمت از صحنۀ تئاتر به حافظۀ شنیداری یک ملّت بود. همکاری او با فریدون خشنود منجر به خلق اثری شد که بهدرستی آن را «شناسنامۀ صوتی انقلاب» مینامند. خشنود دریافته بود که برای طنیناندازکَردن «الله الله»، به صدایی منزه و استودیویی نیاز ندارد.