علی امینی نخستوزیر اسبق ایران و احسان نراقی جامعهشناس برجسته، در خاطرات خود بر یک نکته مشترک تأکید دارند: ایران در دهه ۴۰ فرصتی استثنایی برای توسعه همهجانبه را از دست داد. استبداد، توهم دانایی و زیادهخواهی شخص شاه نه تنها مانع از این مهم شد، بلکه هر صدای منتقد و مشاوری را در نطفه خفه کرد.