بسته بندی ادویه جات و انواع مواد …فروش کارتن پستیسقف پاسیو . اجرای نورگیرکانال فلکسیبل

شرح جزء ۳ قرآن| کمک مؤمنانه در قرآن/ چرا گاهی انفاق سبب آرامش نمی‌شود؟
به گزارش خبرنگار قرآن و فعالیت‌های دینی خبرگزاری فارس در سومین روز از ماه مبارک رمضان و در ادامه انتشار مفاهیم آیات قرآن، شرح و تفسیر آیات منتخب جزء‌ سوم قرآن کریم بر اساس تفسیر نور به همراه توضیحات حجت‌الاسلام محسن قرائتی تقدیم می‌شود. آیه ۲۶۱ سوره بقره «مَثَلُ الَّذِینَ ینْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِی سَبِیلِ اللَّهِ کَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِی کُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ یضاعِفُ لِمَنْ یشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِیمٌ‏» مثل کسانى که اموال خود را در راه خدا انفاق مى‏‌کنند، همانند بذرى است که هفت خوشه برویاند و در هر خوشه یکصد دانه باشد و خداوند آن را براى هر کس بخواهد (و شایستگى داشته باشد،) دو یا چند برابر مى‏‌کند و خدا (از نظر قدرت و رحمت) وسیع و (به همه چیز) داناست. (۲۶۱ بقره)   شرح آیه ۲۶۱ سوره بقره توسط حجت‌الاسلام قرائتی انفاق و منع از اسراف و تبذیر، بهترین راه براى حلّ اختلافات طبقاتى سفارش به انفاق و منع از اسراف و تبذیر، بهترین راه براى حلّ اختلافات طبقاتى است. همچنان که پیدایش و گسترش ربا، زمینه ساز و بوجود آورنده‏ طبقات است. لذا در قرآن آیات لزوم اتفاق و تحریم ربا در کنار هم آمده است.[۱] هر دانه‌‏اى، در هر زمینى، هفت خوشه که در هر خوشه صد دانه باشد نمى‏‌رویاند، بلکه باید دانه، سالم و زمین مستعد و زمان مناسب و حفاظت کامل باشد. همچنین انفاق مال حلال باید با قصد قربت، بدون منّت و با شیوه‏ نیکو باشد تا آن همه آثار داشت باشد. پیام‏‌ها انفاق، تنها پاداش اخروى ندارد، بلکه سبب رشد و تکامل وجودى خود انسان مى‏‌گردد. «مَثَلُ الَّذِینَ ینْفِقُونَ» ستایش قرآن از کسانى است که انفاق سیره‏ همیشگى آنان باشد. «ینْفِقُونَ» فعل مضارع دلالت بر استمرار دارد. انفاق، زمانى ارزشمند است که در راه خدا باشد. در اسلام اقتصاد از اخلاق جدا نیست. «فِی سَبِیلِ اللَّهِ» استفاده از مثال‏‌هاى طبیعى، هرگز کهنه نمى‌شود و براى همه مردم در هر سن و شرایطى که باشند قابل فهم است. تشبیه مال به بذر و تشبیه آثار انفاق به خوشه‌‏هاى متعدّد پر دانه. «کَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ» تشویق و وعده‏ پاداش، قوى‏‌ترین عامل حرکت است. پاداش هفتصد برابر. «وَ اللَّهُ یضاعِفُ» لطف خداوند، محدودیت ندارد. «وَ اللَّهُ یضاعِفُ ... وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِیمٌ» اگر انفاق مال، تا هفتصد برابر قابلیت رشد و نموّ دارد؛ «کَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِی کُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ» پس حساب کسانى که در راه خدا جان خود را انفاق مى‌‏کنند چه مى‏‌تواند باشد؟! «وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِیمٌ» آیه ۲۶۲ سوره بقره «الَّذِینَ ینْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِی سَبِیلِ اللَّهِ ثُمَّ لا یتْبِعُونَ ما أَنْفَقُوا مَنًّا وَ لا أَذىً لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَیهِمْ وَ لا هُمْ یحْزَنُونَ‏» کسانى که اموال خود را در راه خدا انفاق مى‏‌کنند و سپس به دنبال آنچه انفاق کرده‌‏اند، منّت نمى‌‏گذارند و آزارى نمى‏‌رسانند، پاداش آنها برایشان نزد پروردگارشان (محفوظ) است و نه ترسى دارند و نه غمگین مى‏‌شوند. (۲۶۲ بقره)   شرح آیه ۲۶۲ سوره بقره توسط حجت‌الاسلام قرائتی انفاق باید با اهداف خوب و توسط افراد و روش خوب و بی‌منت صورت بگیرد هدف اسلام از انفاق، تنها سیر کردن شکم فقرا نیست، بلکه این کار زیبا باید بدست افراد خوب، یا شیوه خوب و همراه با اهداف خوبى باشد. گاهى انسان گامى براى خدا بر مى‌‏دارد و کارى را به نیکى شروع مى‏‌کند، ولى به خاطر عوارضى از قبیل غرور یا منّت یا توقّع و یا امثال آن ارزش کار را از بین مى‌‏برد. با منّت، اثر انفاق از بین مى‌‏رود، چون هدف از انفاق تطهیر روح از بخل است، ولى نتیجه‏ منّت، آلوده شدن روح است. منّت‌‏گذار، یا در صدد بزرگ کردن خود و تحقیر دیگران است و یا مى‏‌خواهد نظر مردم را به خود جلب کند که در هر صورت از اخلاص بدور است. مگر خداوند به خاطر همه‏ نعمت‏‌هایى که به ما داده بر ما منّت گذاشته تا ما با بخشیدن جزئى از آن بر خلق او منّت بگذاریم. در مجمع البیان حدیثى روایت شده است که رسول اکرم صلى الله علیه و آله فرمودند: خداوند در قیامت به منّت‌گذاران، نگاه لطف‌آمیز نمى‏‌کند. پیام‏‌ها شروع نیکو کافى نیست، اتمام نیکو هم شرط است. «ینْفِقُونَ ... ثُمَّ لا یتْبِعُونَ ... مَنًّا» اسلام حافظ شخصیت محرومان وفقراست و کوبیدن شخصیت فقرا از طریق منّت را سبب باطل شدن عمل مى‏‌داند. «لا یتْبِعُونَ ... مَنًّا وَ لا أَذىً» اعمال انسان، در یکدیگر تأثیر دارند، یعنى یک عمل مى‏‌تواند عمل دیگر را خنثى کند. انفاق براى درمان فقر است، ولى منّت‏گذارى آنرا مایه‏ى درد فقرا مى‏گرداند. «ینْفِقُونَ ... لا یتْبِعُونَ ... مَنًّا وَ لا أَذىً» خداوند، آینده انفاق کننده را تضمین کرده است. «لا خَوْفٌ عَلَیهِمْ وَ لا هُمْ یحْزَنُونَ» کسى که بدون منّت و آزار وفقط براى خدا انفاق مى‌‏کند، از آرامشى الهى برخوردار است. «ینْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِی سَبِیلِ اللَّهِ ... لا خَوْفٌ عَلَیهِمْ وَ لا هُمْ یحْزَنُونَ» آیه ۲۶۳ سوره بقره «قَوْلٌ مَعْرُوفٌ وَ مَغْفِرَةٌ خَیرٌ مِنْ صَدَقَةٍ یتْبَعُها أَذىً وَ اللَّهُ غَنِی حَلِیمٌ‏» گفتار پسندیده (با نیازمندان) و گذشت (از تندى آنان)، از بخششى که بدنبال آن آزارى باشد، بهتر است. و خداوند بى‌‏نیاز بردبار است. (۲۶۳ بقره)   شرح آیه ۲۶۳ سوره بقره توسط حجت‌الاسلام قرائتی اگر به سائل کمک نمی‌کنید او را محترمانه رد کنید رسول اکرم صلى الله علیه و آله فرمود: اگر سائلى نزد شما آمد، به یکى از این دو روش عمل کنید؛ «بذل یسیر او رد جمیل»[۲] یا چیزى که در توان دارید به او عطا کنید، یا به طرز شایسته‌‏اى او را ردّ کنید. همچنین فرمود: اگر با مال نمى‌‏توانید به مردم رسیدگى کنید، با اخلاق برسید.[۳] پیام‏‌ها آبرو و شخصیت فقیر، با ارزش‏تر از حفظ شکم فقیر است. «قَوْلٌ مَعْرُوفٌ ... خَیرٌ مِنْ صَدَقَةٍ» فقیر را با محبّت و دلسوزى به کار مفیدى که زندگى او را تأمین کند، راهنمایى کنید. «قَوْلٌ مَعْرُوفٌ» انفاق باید همراه با اخلاق باشد. «قَوْلٌ مَعْرُوفٌ ... خَیرٌ مِنْ صَدَقَةٍ» گفت‌وگوى خوش با فقیر، موجب تسکین او و عامل رشد انسان است، در حالى که صدقه با منّت، هیچ‌کدام را به همراه ندارد. «قَوْلٌ مَعْرُوفٌ ... خَیرٌ مِنْ صَدَقَةٍ» اگر فقیرى بخاطر فشار و تنگدستى، ناروایى گفت او را ببخشید. «مَغْفِرَةٌ» رعایت عرف جامعه، در سخن و عمل لازم است. «قول معروف» خداوند آزاررسانى به فقیر را پاسخ مى‏‌دهد، ولى نه با عجله. «حلیم» آیه ۲۶۴ سوره بقره «یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِکُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى‏ کَالَّذِی ینْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النَّاسِ وَ لا یؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْیوْمِ الْآخِرِ فَمَثَلُهُ کَمَثَلِ صَفْوانٍ عَلَیهِ تُرابٌ فَأَصابَهُ وابِلٌ فَتَرَکَهُ صَلْداً لا یقْدِرُونَ عَلى‏ شَی‏ءٍ مِمَّا کَسَبُوا وَ اللَّهُ لا یهْدِی الْقَوْمَ الْکافِرِینَ‏» اى کسانى که ایمان آورده‏‌اید! بخشش‌‏هاى خود را با منّت  و آزار باطل نسازید، همانند کسى که مال خود را براى خودنمایى به مردم، انفاق مى‏‌کند و ایمان به خدا و روز رستاخیز ندارد. پس مثال او همچون مَثل قطعه سنگ صافى است که بر روى آن (قشر نازکى از) خاک باشد (و بذرهایى در آن افشانده شود) پس رگبارى به آن رسد (و همه خاک‏‌ها و بذرها را بشوید) و آن سنگ را صاف (و خالى از خاک و بذر) رها کند! (ریاکاران نیز) از دستاوردشان، هیچ بهره‏اى نمى‌‏برند و خداوند گروه کافران را هدایت نمى‏‌کند. (۲۶۴ بقره)   شرح آیه ۲۶۴ سوره بقره توسط حجت‌الاسلام قرائتی انفاق با ریا و تظاهر هیچ سود و بهره‌ای ندارد این آیه نیز تشبیهى را با خود دارد و نمایانگر باطن اشخاصى است که به قصد ریا و تظاهر انفاق مى‏‌کنند. ظاهر عمل اینان مانند خاک، نرم ولى باطن آن چون سنگ، سفت است که قابلیت نفوذ ندارد. به خاطر سفتى و سختى دل‌هاى سنگشان، از انفاق خود بهره‌‏اى نمى‌‏برند. پیام‏‌ها منّت‌گذارى و آزار فقیر، پاداش انفاق و صدقات را از بین مى‌‏برد. «لا تُبْطِلُوا» ریا، نشانه عدم ایمان واقعى به پروردگار و قیامت است. «ینْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النَّاسِ وَ لا یؤْمِنُ بِاللَّهِ» انفاق مهم نیست، انگیزه و روحیه‏ انفاق کننده مهم است. «رِئاءَ النَّاسِ» اعمال شخص منّت گذار، ریاکار وکافر، تباه است. کلمه‏ «فَمَثَلُهُ» قابل تطبیق با هر سه گروه است. ریاکار، عاقبت رسوا مى‌‏شود و حوادث، کاشف حقایق است. «فَتَرَکَهُ صَلْداً» ریاکار نه تنها از پاداش آخرت محروم است، بلکه رشد روحى را نیز کسب نکرده است. «لا یقْدِرُونَ عَلى‏ شَی‏ءٍ» منّت‌‏گذار و ریاکار، در مدار کفر و مورد تهدید است. «لا یهْدِی الْقَوْمَ الْکافِرِینَ» آیه ۲۶۵ سوره بقره «وَ مَثَلُ الَّذِینَ ینْفِقُونَ أَمْوالَهُمُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ تَثْبِیتاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ کَمَثَلِ جَنَّةٍ بِرَبْوَةٍ أَصابَها وابِلٌ فَآتَتْ أُکُلَها ضِعْفَینِ فَإِنْ لَمْ یصِبْها وابِلٌ فَطَلٌّ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ» و مَثل کسانى که اموال خود را در طلب رضاى خداوند و استوارى روح خود انفاق مى‏‌کنند، همچون مَثل باغى است که در نقطه‏‌اى بلند باشد (واز هواى آزاد بحدّ کافى بهره بگیرد) و باران‏‌هاى درشت به آن برسد و میوه‏ خود را دو چندان بدهد. و اگر باران درشتى نبارد، باران‏‌هاى ریز و شبنم (ببارد تا همیشه این باغ شاداب و پر طراوت باشد.) و خداوند به آنچه انجام مى‏‌دهید، بیناست. (۲۶۵ بقره)   شرح آیه ۲۶۵ سوره بقره توسط حجت‌الاسلام قرائتی اخلاص رمز قبولی انقاق اگر هدف، تحصیل رضاى خداوند و رشد و کمال روحى باشد، کارها بارور مى‏‌شود. «ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ ... فَآتَتْ أُکُلَها ضِعْفَینِ» اخلاص، ساده بدست نمى‏‌آید، باید به سراغ آن رفت. «ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ» کارهاى خالص، همچون مزرعه‌‏اى در نقطه‏‌اى مرتفع است که از خرابى سیل محفوظ است. «بِرَبْوَةٍ أَصابَها» اگر هدف خدا باشد، از جلوه‌‏ها و جمال‌‏ها هم محروم نمى‏‌شویم. مخلصین در جامعه محبوب‏‌تر از ریاکارانند. «جَنَّةٍ بِرَبْوَةٍ» انفاق خالص، همانند مزرعه‏ در دامنه کوه و زمین مرتفع است، که همه مردم آنرا مى‌‏بینند و از آن لذّت مى‏‌برند. مهم‌‏تر از امکانات، بهره‏‌گیرى از امکانات است. بارانِ ریز یا درشت مهم نیست، مهم آن است که زمین بتواند آن را جذب کند. «فَإِنْ لَمْ یصِبْها وابِلٌ فَطَلٌّ» پی‌نوشت [۱] . تفسیرالمیزان، ج ۲، ص ۴۰۶ [۲] . تفسیر قرطبى و نمونه، ذیل آیه [۳] . تفسیرکاشف، ج ۱، ص ۲۷۲  انتهای پیام/