آشفتگی، پیچیدگی نیست. گنگی بیان و ناتوانی در صورتبندی روشن یک ایده، هیچ نسبتی با عمق ندارد. تاریخ سینما مملو از شاهکارهایی است که لایههای معنایی عظیم خود را در زیر ظاهری بهغایت ساده و بیآلایش پنهان کردهاند. این سادگی نمایشی، خود محصول نهایت تسلط کارگردان بر ابزار بیانی سینماست؛ نوعی صیقلخوردگی فرمال که از