این عکس یک چیزی درونش دارد که حال آدم با دیدنش خوش میشود. واقعیت این است که در عکس ما با یک زمین سوخته و تعدادی قابلمه روبرو هستیم. اما انگار در دل این زمین سوخته و قابلمههای رویی پرتو نوری دلبری میکند. در عکس ما با برشی از زندگی کارگرانی روبرو میشویم که با قناعت و چشم و دل سیری، عرق جبین میریزند و به وقت «لانچ تایم» گل میگویند و گل میشنوند.