خطرناک‌ترین همه‌گیری

در همان همایشی که ذکرش رفت، آنچه میان داستان صبح و روایت عصر جایش خالی می‌نمود، حقیقت بود. نه راویان صبح دغدغه حقیقت داشتند، نه معلمان عصر. آن‌ها همه دنبال ذائقه مخاطب بودند.