شب‌های گلوبندک هم تمام می‌شود

در آن روزگار که تنها پل ارتباطی، کرسی‌های مادربزرگ و کوچه‌های تنگ آشتی‌کنان و قهوه‌خانه‌های کم‌نور محله‌های پایتخت بود، تهرانی‌ها همین‌که آفتاب کرکره روز را پایین می‌کشید، دور هم جمع می‌شدند و چای قندپهلو می‌نوشیدند و لحظه‌هایی ناب را تجربه می‌کردند.