
به گزارش همشهری آنلاین گرما همیشه در ورزش یک نگرانی است، اما جام جهانی به دلیل شدت بازی و تنوع آب و هوایی، چالشی منحصر به فرد را ارائه میدهد. بازیکنان فوتبال در طول مسابقه، به خصوص در طول دویدنهای مکرر و سرعتهای بالا، گرمای متابولیکی فوقالعادهای تولید میکنند. در شرایط گرم و مرطوب، بدن برای آزاد کردن این گرما با مشکل بیشتری مواجه است.
رطوبت بالای هوا به ویژه مهم است زیرا تبخیر را محدود میکند، که یکی از مکانیسمهای اصلی خنککننده بدن در طول ورزش است. با افزایش دمای محیط به بالای ۲۰ درجه سانتیگراد، بدن تقریباً به طور کامل به تبخیر عرق برای دفع گرما وابسته است. وقتی هوا از قبل با رطوبت اشباع شده باشد، این مکانیسم به شدت محدود میشود.
خطرات فیزیولوژیکی قابل توجه هستند. در طول ورزش شدید، بدن ۱۵ تا ۲۰ برابر سریعتر از حالت استراحت گرما تولید میکند، که بدون خنکسازی کافی میتواند دمای مرکزی بدن به میزان یک درجه سانتیگراد در هر پنج دقیقه بالا میبرد.
بیماریهای ناشی از گرما در یک طیف وجود دارد. در موارد خفیفتر، گرما منجر به کاهش عملکرد، کم آبی بدن، خستگی و گرفتگی عضلات ناشی از گرما میشود (کرامپ گرمایی) و در موارد شدیدتر «فرسودگی گرمایی» در شدیدترین موارد، گرمازدگی رخ میدهد که اگر فوراً تشخیص داده نشود و درمان نشود، اثرات آن میتواند کشنده باشد.
مهمترین کاری که ورزشکاران میتوانند در این وضعیت انجام دهند، سازگاری با گرما از قبل است. در حالت ایدهآل، تیمها به اندازه کافی زود به شهر میزبان میرسند تا قبل از روز مسابقه در آن شرایط تمرین کنند.
بدن پس از جلسات مکرر در شرایط گرم، سازگار میشود. بزرگسالان معمولاً به چهار تا هفت جلسه حداقل یک ساعته نیاز دارند تا به طور معناداری با شرایط سازگار شوند. تغییراتی که رخ میدهد قابل توجه است و عملکرد را بهبود میبخشد: افزایش میزان عرق، افزایش حجم پلاسمای خون، پایین آوردن دمای مرکزی بدن در حال استراحت و کاهش از دست دادن الکترولیت در عرق.
فراتر از سازگاری، برنامههای ویژه ورزشکاران از چندین استراتژی اضافی استفاده میکنند:

















































