افشای جزئیات درگیری مستقیم سپاه با ناوهای آمریکایی در خلیج فارس | آمریکا این‌گونه تنبیه شد؛ روایتی از شکست سنگین آمریکایی‌ها در فروردین ۱۳۶۷

به گزارش همشهری‌آنلاین، در روزهایی که آمریکا دوباره به ناوهایش می‌نازد، ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» را به نزدیکی آب‌های ایران می‌آورد و مقاماتش مدام از «گزینه نظامی روی میز» سخن می‌گویند، یک پرسش قدیمی دوباره سر برمی‌آورد؛ این همه هیاهو، چقدر واقعی است و چقدر یادآوریِ هیمنه‌ای که بارها ترک برداشته است؟

برای یافتن پاسخ، سراغ نقشه‌ها و تحلیل‌های نظامی نرفتیم. مسیرمان را از دل تاریخ معاصر باز کردیم؛ از روزهایی که خلیج فارس میدان مواجهه مستقیم اراده‌ها بود. روزهایی که فاصله تصمیم و درگیری، به چند متر آب و چند ثانیه جسارت خلاصه می‌شد.

برگشتیم به روزهایی که ناوهای غول‌پیکر آمریکایی، مقابل قایق‌هایی ایستاده بودند که نه زرق‌وبرق داشتند و نه فناوری‌های پرطمطراق؛ فقط اراده داشتند و مأموریت.
برای روایت آن روزها، دنبال مردی گشتیم که خودش وسط ماجرا بود؛ نه فردی پشت نقشه‌ها و نه راویِ نقل‌به‌نقل شنیده‌ها. کسی که بوی دریا، صدای بالگرد و آتش ناو را هم‌زمان تجربه کرده بود؛ کسی که زنده مانده بود تا شهادت رفقایش را روایت کند.

پیدا کردنش آسان نبود. شماره‌اش به‌سختی به دست آمد. گفتند اهل گفت‌وگو نیست. گفتند داغی تازه هم دارد؛ پسرش را در جنگ دوازده‌روزه از دست داده بود.

وقتی بالاخره شماره را گرفتم، با همان کد اول فهمیدم اهل اصفهان است. تماس گرفتم. صدایش آرام بود، کوتاه و محتاط. از او نخواستم قضاوت کند، تحلیل بدهد یا شعار بدهد؛ فقط خواستم روایت کند. به‌عنوان یک بازمانده. به‌عنوان کسی که آن روزها را از نزدیک دیده و از میان آتش برگشته است.

آن روز وقت نداد. گفت بعضی خاطره‌ها، زمان می‌خواهند. گفت تماس بگیرم روز دیگری. منتظر ماندم؛ منتظر مردی که روزی، با قایق‌های ساده و سلاح‌های محدود، کاری کرد که آمریکایی مسیرشان را عوض کنند و خلیج فارس، معنای دیگری پیدا کند.

نادعلی براتی، رزمنده و جانباز نیروی دریایی سپاه، در این گفت‌‍وگو با تشریح بخشی از مأموریت‌های دریایی رزمندگان اسلام در ماه‌های پایانی دفاع مقدس، از درگیری مستقیم نیروهای ایرانی با ناوها و شناورهای آمریکایی در خلیج فارس در فروردین ۱۳۶۷ پرده برداشت.

وی با اشاره به شرایط خاص جبهه‌ها در اواخر سال ۶۶ گفت: «در ماه‌های پایانی جنگ، به‌ویژه در جنوب و غرب کشور، دشمن شرایط ویژه‌ای علیه جمهوری اسلامی ایجاد کرده بود. تقریباً تمام استکبار جهانی به کمک صدام آمده بود و با تمام قوا در میدان حضور داشت؛ در حالی‌ که ما با محدودیت‌های شدید تجهیزاتی مواجه بودیم.»

این رزمنده نیروی دریایی سپاه افزود: «با وجود کمبودهای جدی در تجهیزات نظامی، نیروهای ما هرگز در میدان جنگ کوتاه نیامدند. با استقامت و روحیه‌ای که از ایمان، فرهنگ شهادت و توکل به خدا نشأت می‌گرفت، دشمن را در مواضع مختلف زمین‌گیر می‌کردیم.»

براتی با اشاره به مأموریت اعزامی خود به خلیج فارس تصریح کرد: «در همان مقطع، مأموریتی به ما واگذار شد تا به منطقه خلیج فارس اعزام شویم. بنده به‌همراه جمعی از برادران، تحت عنوان لشکر ۱۴ امام حسین(ع) و از نیروهای زیردریایی سپاه، از جنوب کشور به منطقه اعزام شدیم. مقر اصلی ما در جزیره ابوموسی مستقر بود.»

وی ادامه داد: «پیش از آغاز مأموریت اصلی، حادثه شهادت شهید نادر مهدوی و یارانش در درگیری با نیروهای آمریکایی در خلیج فارس رخ داده بود. همچنین در ۲۸ فروردین ۶۷، درگیری گسترده‌ای میان نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران و نیروی دریایی آمریکا در تنگه هرمز اتفاق افتاد که منجر به هدف قرار گرفتن ناو سهند و سبلان شد. هم‌زمان، آمریکا به‌طور مستقیم به صدام برای بازپس‌گیری شبه‌جزیره فاو کمک کرد.»

این جانباز دفاع مقدس افزود: «شب ۲۹ فروردین به ما آماده‌باش داده شد و مأموریت حضور و مقابله در خلیج فارس آغاز شد. مأموریت ما مقابله‌به‌مثل با شناورهای جنگی دشمن بود؛ شناورهایی که به سکوهای نفتی، منابع انرژی و تأسیسات حیاتی ایران از جمله جزیره خارک تعرض کرده بودند.»

براتی با اشاره به فضای حاکم بر خلیج فارس در آن مقطع گفت: «آمریکایی‌ها اعلام کرده بودند که تمام کشتی‌های تجاری و نظامی باید با پرچم آمریکا تردد کنند و هیچ شناوری حق نزدیک شدن به آن‌ها را ندارد. در واقع شرایطی از آتش‌به‌اختیار علیه ایران ایجاد کرده بودند؛ در حالی که ناتو و هم‌پیمانان آمریکا نیز به‌طور کامل در منطقه مستقر بودند.»

وی خاطرنشان کرد: «ما با قایق‌های عاشورا و کوثر و با تجهیزاتی بسیار محدود مانند مینی‌کاتیوشا و توپ ۲۳ میلی‌متری وارد درگیری شدیم. مجبور بودیم از فاصله نزدیک با شناورهای پیشرفته دشمن مقابله کنیم.»

این رزمنده نیروی دریایی سپاه ادامه داد: «در ابتدای درگیری با یک نفتکش غول‌پیکر متعلق به انگلستان مواجه شدیم که با پرچم آمریکا در حال تردد بود. این نفتکش که گفته می‌شد حدود ۵۰۰ هزار تن بار داشت، نخستین هدف ما بود و به آتش کشیده شد.»

براتی افزود: «پس از آن، سه فروند بالگرد جنگی آمریکایی وارد منطقه شدند و اقدام به شلیک به سمت قایق‌های ما کردند که با امکانات موجود، یکی از این بالگردها مورد اصابت قرار گرفت و سرنگون شد و دو فروند دیگر مجبور به فرار شدند.»

وی تصریح کرد: «در ادامه، چند شناور جنگی دیگر به سمت ما حرکت کردند، اما با مشاهده جسارت و شجاعت نیروهای ما و آغاز شلیک‌ها، دچار وحشت شدند و منطقه را ترک کردند.»
این جانباز دفاع مقدس با اشاره به یکی از شدیدترین درگیری‌ها گفت: «در حوالی ساعت ۱۲:۳۰ ظهر، با یک شناور نظامی آمریکایی دیگر درگیر شدیم. این شناور غافلگیر شد و پس از حمله نیروهای ما به آتش کشیده شد. در این شناور حدود ۵۰ تا ۶۰ افسر آمریکایی حضور داشتند که همگی کشته شدند.»

براتی افزود: «پس از پایان مأموریت، در حالی که بیشتر قایق‌ها به سمت مقر بازمی‌گشتند، بنده به همراه دو نفر دیگر برای هدف قرار دادن یک شناور دیگر با یک قبضه آرپی‌جی۷ وارد عمل شدیم. در این مرحله، هواپیماهای نیروی دریایی آمریکا وارد صحنه شدند و چندین نوبت قایق ما را بمباران کردند.»

وی با بیان اینکه قایق آن‌ها به‌شدت هدف قرار گرفت، گفت: «در نهایت، قایق ما هم بمباران شد و هم زیر آتش سنگین قرار گرفت. دو نفر از همرزمانم به شهادت رسیدند و بنده نیز به‌شدت مجروح شدم و پس از مدتی حضور در آب، نجات پیدا کردم.»

این رزمنده نیروی دریایی سپاه تأکید کرد: «ایستادگی و شجاعتی که رزمندگان اسلام در آن روز از خود نشان دادند، در برابر حجم عظیم تجهیزات و شناورهای پیشرفته آمریکا، منجر به وارد شدن خسارات سنگین به دشمن شد و آن‌ها مجبور به ترک منطقه شدند.»
براتی خاطرنشان کرد: «۲۹ فروردین ۱۳۶۷ به‌عنوان روز تنبیه آمریکا ثبت شد. تجربه آن روز نشان داد که آمریکا در برابر اراده و ایمان رزمندگان جمهوری اسلامی ناتوان است.»

وی در پایان با اشاره به شرایط امروز گفت: «امروز با وجود پیشرفت‌های گسترده نظامی جمهوری اسلامی ایران، اطمینان داریم که اگر آمریکا و هم‌پیمانانش بار دیگر بخواهند در خلیج فارس یا منطقه علیه ایران اقدامی انجام دهند، شکستی به‌مراتب سنگین‌تر از گذشته متحمل خواهند شد. این پیروزی‌ها به برکت هدایت فرمانده معظم کل قوا و فرهنگ مقاومت رقم خورده و خواهد خورد.»