این قاب، شبیه سکانسی از یک فیلم سینمایی کلاسیک است که با وسواس رنگآمیزی شده اما واقعیت محض تهران در سال ۱۳۴۷ است. دوربین جهانگرد خارجی در تقاطع خیابانهای «تختجمشید» (طالقانی فعلی) و «حافظ» کاشته شده تا لحظهای از نبض آرام پایتخت را ثبت کند؛ روزگاری که هنوز ترافیک، کلاف سردرگم اعصاب شهروندان نبود.