طومار شهدا، بزرگ‌ترین پاسخ به ادعای انزوای ایران

به گزارش همشهری آنلاین، ‌بهنام صدقی،‌ روزنامه‌نگار:

کشوری که رئیس‌جمهور داشت، نخست‌وزیر داشت، کودک داشت، زن باردار، سردار، کارمند، روحانی و نماینده مجلس داشت و حالا، ۴۰ و اندی سال بعد، آن تصویر ذهنی از کربلای حسین، تبدیل شده به واقعیت جمهوری اسلامی ایران در روزگار ما. در کشوری که در تیررس تهدیدهای اتمی و موشکی صهیونیست‌هاست، مردمش به جای پنهان شدن در پناهگاه، ایستاده‌اند، مقاومت کرده‌اند و شهید شده‌اند. اما چیزی که فراتر از این‌هاست، تنوع و ترکیب انسانی شهدای ماست. از کودک تا سردار، از ورزشکار تا امدادگر، از استاد دانشگاه تا زندانی، همه قربانی‌اند و همه سرباز!

موشک نیست، مردم‌اند!

وقتی صهیونیست‌ها می‌گویند: «ما دنبال نابودی هسته‌ای و موشکی ایران هستیم»، گمان می‌برند که این دو ستون برای بقای ایران کافی‌ست. اما آنچه ایران را سرپا نگه داشته، موشک نیست، مردم‌اند. مردمی از اقشار مختلف که هرکدام‌شان، انگار یک نهاد از این کشورند. انگار هر کدام‌شان یک موشک‌اند! وقتی کودک شهید می‌شود، یعنی فردای ایران را هدف گرفته‌اند. وقتی زن باردار را می‌کشند، یعنی نسل را هدف گرفته‌اند. وقتی خبرنگار، سردار، پزشک، امدادگر، زندانی، ورزشکار و حتی دانش‌آموز شهید می‌شود، یعنی همه چیز هدف قرار گرفته شده است، یعنی یک ملت، هدف این جنایتکاران و جهانخواران است. فقط ایران هدف است؟ یا «روح مقاومت» که ایران، حامل آن است؟

رسانه‌ها، تاریخ را بنویسند

در روزگار هیاهوی توییتر و توطئه الگوریتم‌ها، جایی برای روایت این عظمت‌ها کمتر پیدا می‌شود. رسانه‌ها از عدد شهدای یک حمله می‌گویند، اما کمتر از ترکیب اجتماعی آن‌ها سخن می‌گویند. دشمن می‌خواهد نشان دهد ایران، یک حکومت منزوی‌ست. اما همین فهرست شهدا فریاد می‌زند که ایران، یک ملت مقاوم است. ما یک کشور معمولی نیستیم. ما کشوری هستیم که درست شبیه کربلا شده‌ایم. در کربلا، همه آمده بودند، از علی‌اصغر تا زهیر! از عباس تا قاسم! و در ایران، همه شهید می‌شوند! از دانش‌آموز تا استاد دانشگاه!، از روحانی تا ورزشکار!، از کارمند تا دانشمند! و از سرباز تا سردار! در واقع، کربلا، یک نسخه اولیه بود. امروز، نسخه کاملش را در ایران می‌بینیم.

قدرت ایران و جمهوری اسلامی، این‌هاست

دشمن گمان می‌کند اگر چهره علمی ما را حذف کند، ایران سقوط می‌کند. اما نمی‌فهمد که ایران فقط «مغز» نیست، «دل» هم هست! و این دل، دل‌هایی مثل دل پدری‌ست که فرزند ۱۶ ساله‌اش را از دست داده و می‌گوید: «چند میلیارد سرمایه‌ام را بگیرید و با آن موشک بسازید! لطفاً شماره حساب بدهید، یکی دو موشک هم با پول من ساخته شود، خوب است!» قدرت ایران و جمهوری اسلامی، این‌هاست و این ملت را با هیچ چیزی نمی‌توان حذف کرد. این مردم در داغِ دل، دستاورد می‌سازند! در میان خاکستر، سامانه پدافندی تولید می‌کنند! و از دلِ اندوه، امید بیرون می‌کشند. قدرت امروز ایران و جمهوری اسلامی، این‌ها هستند.

تاریخ باید دقیق ثبت شود

نگارنده به جد معتقدم، تاریخ باید دقیق ثبت شود. نه فقط تعداد شهدا، بل‌که شناسنامه‌ اجتماعی و فرهنگی‌شان. این‌که کودک، شهید شده، دانش‌آموز، سرباز، ورزشکار، استاد، روحانی، مادر باردار، رئیس دانشگاه، زندانی و... شهید شده و این‌ها نشان می‌دهد دشمن، با ملت طرف است نه‌تنها با حاکمیت. ما باید در رسانه‌ها، در کتاب‌های درسی، در شبکه‌های اجتماعی و حتی در سینما، این ترکیب را نشان دهیم. باید جهانیان بدانند که اگر روزی بر ایران آتش ریختند، آن آتش فقط به یک «پایگاه نظامی» یا «سایت هسته‌ای» نخورد، بلکه به مدرسه، دانشگاه، بیمارستان، خانه، آشپزخانه، باشگاه ورزشی، اداره و اتاق خواب کودکان اصابت کرد. پس لطفا تاریخ را درست بنویسید!