در هم آمیختگی «انقلابی‌گری» با «پراگماتیسم»

به گزارش همشهری آنلاین، ‌بهنام صدقی،‌ روزنامه‌نگار:

به زعم نگارنده، او که عمر خود را وقف پروژه‌های حیاتی و سرنوشت‌ساز کشور، همچون پروژه موشکی کرد، نه‌تنها یک فرمانده نظامی بلکه چهره‌ای جامع‌نگر، استراتژیک و هوشمند بود که توانست «انقلابی‌گری خالص» را با «عقلانیت پراگماتیک»، به گونه‌ای بی‌نظیر در هم بیامیزد.

صاحب این قلم در این یادداشت قصد دارد با نگاهی ژورنالیستی، برخی ابعاد مختلف شخصیتی، سیاسی، نظامی و اخلاقی سردار شهید حاجی‌زاده، این اسطوره‌ «سراپا مجاهدت» را واکاوی کند و نشان دهد چگونه او به نقطه عطفی در تاریخ دفاعی ایران تبدیل شد. شهید حاجی‌زاده، در بحبوحه تحولات سیاسی و اجتماعی ایران رشد یافت و در دوران دفاع مقدس به سرعت جای خود را در میان رزمندگان باز کرد. جوانی پرتلاش، با انگیزه و پایبند به ارزش‌های انقلابی.

حاجی‌زاده از همان ابتدا نشان داد که تمام قد، گوش به فرمان سیدالشهداء ایران، امام خامنه‌ای عزیز بوده و مسیرش، هدفی جز خدمت بی‌وقفه به انقلاب و مردم ایران ندارد. تجربه جنگ هشت ساله ایران و عراق نه‌تنها او را به یک چهره نظامی ورزیده تبدیل کرد بلکه باعث شد چشم‌اندازی بلندمدت برای تامین امنیت کشور در برابر تهدیدهای خارجی باشد. از بارزترین ویژگی‌های شهید شریف ما، صداقت و اخلاص در عمل بود. او با وجود قرار گرفتن در رده‌های بالای نظامی، همواره از مردم و رزمندگان دور نبود و منش متواضعانه‌اش، نمونه‌ای از فرماندهی خدمتگزار بود.

شهید حاجی‌زاده، سردار بی‌همتای موشکی، انسانی بی‌ادعا، مصمم و سختکوش بود که سختی‌ها و فشارهای مسئولیت را نه‌تنها به جان می‌خرید، بلکه با صبر و حوصله‌ای مثال‌زدنی، آن را مدیریت می‌کرد. در کنار این، سردار شهید ما، از خصوصیات رفتاری خاصی نیز برخوردار بود که او را به فردی متمایز تبدیل می‌کرد. توانایی شنیدن نظرات مختلف، پذیرش نقد و بازنگری در تصمیمات، روحیه کار تیمی و وفاداری بی‌چون و چرای به اهداف انقلاب اسلامی. این ویژگی‌ها باعث شد در میان نیروهای تحت فرمانش محبوبیت و اعتماد زیادی کسب کند.

عشق به رهبری و مردم، مهارت‌ها و بینش نظامی بی‌بدیلی داشت و در عرصه نظامی، از ترکیبی بی‌نظیر از دانش فنی و تجربه عملی برخوردار بود. تخصص او در فناوری‌های موشکی و پهپادی، همراه با فهم عمیق راهبردهای دفاعی و امنیتی، او را به یکی از پیشگامان صنعت دفاعی ایران تبدیل کرد و نه‌تنها به توسعه و بومی‌سازی تجهیزات نظامی بسیار اهمیت می‌داد، بلکه با بهره‌گیری از تجربه‌های میدانی و تحلیل‌های دقیق، استراتژی‌هایی را تدوین می‌کرد که نقش تعیین‌کننده‌ای در حفظ توازن قدرت در منطقه ایفا کرد.

این پرچم‌دار و فرمانده نابغه نظامی، به خوبی می‌دانست که فناوری موشکی، تنها یک ابزار جنگی نیست بلکه نمادی از اقتدار، استقلال و امنیت ملی است. از این رو، پروژه موشکی ایران را نه یک پروژه نظامی، بلکه یک پروژه ملی و فرهنگی می‌دید که باید با تمام توان از آن حمایت شود. به باور نگارنده، از مهم‌ترین خصوصیات او، ترکیب فوق‌العاده «انقلابی‌گری» و «پراگماتیسم» بود و نقطه قوت واقعی شهید حاجی‌زاده، یعنی ترکیب هنرمندانه دو جریان و تاکتیک انقلابی‌گری و عمل‌گرایی، در تاریخ و در آرشیو ذهنی مردمان این مرز و بوم ثبت شد.

او از یک سو وفادار و پایبند به آرمان‌های امام و انقلاب و اسلام سیاسی بود و از سوی دیگر، بسیار واقع‌گرا و متکی به منطق و تجربه. این نگاه باعث شد در تصمیم‌گیری‌های حساس، هم شور انقلابی را حفظ کند و هم مانع تصمیمات هیجانی و غیرعملی شود. به زبان ساده، حاجی‌زاده توانست بین این دو مهم، تعادل برقرار کند. چنین ترکیبی در نظام سیاسی و نظامی ایران، کم‌نظیر و ارزشمند است. شهید حاجی‌زاده، این مجاهد خستگی‌ناپذیر، پس از شهید طهرانی‌مقدم، به واقع «پدر معنوی صنعت موشکی ایران» است.

سال‌ها تلاش او در توسعه توان موشکی کشور، از تولید و آزمایش انواع موشک‌های بالستیک و کروز گرفته تا به کارگیری پهپادهای رزمی، باعث شد ایران به جایگاهی دست یابد که امروز به عنوان یکی از قدرت‌های موشکی منطقه و جهان شناخته می‌شود و در دنیا حرف برای گفتن دارد. شهید غیور و بی‌باک ما، سردار حاجی‌زاده با فرماندهی دقیق و دانش فنی خود، موانع، تحریم‌ها و فشارهای بین‌المللی را پشت سر گذاشت و پروژه‌ موشکی را در شرایط سخت پیش برد.

در عرصه سیاسی نیز، این رزمنده رشید، به خوبی از شرایط منطقه و جهان آگاه بود و می‌دانست ایران در یک منطقه پرتنش قرار دارد. او از طرفی هوادار حفظ استقلال و اقتدار کشور بود و از طرف دیگر تلاش می‌کرد با سیاست‌های هوشمندانه، از بروز تنش‌های بی‌مورد جلوگیری کند. باج نمی‌داد و الگویی از فرماندهی انقلابی، متعهد و هوشمند بود که به خوبی نشان داد چگونه می‌توان در مسیر اهداف بلند و سخت، با عقلانیت و تدبیر حرکت کرد. تأثیرات اقدامات او در پروژه موشکی، نه‌تنها امنیت ملی ایران را تضمین کرد، بلکه باعث تغییر موازنه قدرت در منطقه شد و توانست قدرت چانه‌زنی ایران در عرصه‌های سیاسی و نظامی را افزایش دهد.

سردار سرافراز، شهید حاجی‌زاده، چهره‌ای فراتر از یک فرمانده نظامی بود. او نماد پیوند عمیق بین ایمان انقلابی و خردگرایی و خرد جمعی و صدالبته نماد ایمان به آرمان‌ها و توجه به واقعیت‌های میدانی بود. زندگی و مسیر او به ما یادآوری می‌کند که در شرایط سخت و پیچیده، تنها با تلفیق تعهد و تدبیر می‌توان به قله‌های افتخار رسید. در آخر، صهیونیست‌ها، این حیوانات درنده و پست عالم، او را حذف فیزیکی کردند اما یاد و نامش در ایران پیروز، همیشه زنده خواهد ماند، نه فقط به عنوان یک سردار نظامی شهید، بلکه به عنوان نمادی از روحیه‌ای که راه ایران را به سوی اقتدار و امنیت پایدار هموار ساخت.

شهادت این سردار عشق و امنیت، اگرچه ضایعه‌ای بزرگ برای ایران و ایرانیان و سپاه پاسداران بود، اما میراثی ارزشمند برای نسل‌ها بر جای گذاشت. به خصوص برای نسل امروزی که به خوبی فهمید نام دیگر امنیت، «حاجی‌زاده» بود! پرچمی که از دستان او افتاد، نه بر روی زمین، که امروز افتاد بر دستان جوانان جسور و غیور مردمان ایران زمین. این خاک، بارها ثابت کرده که «عمار» دارد... غفران و رضوان الهی بر او باد.