شعر شفیعی کدکنی برای کاشت بلوطی به نامش
به گزارش همشهری آنلاین به نقل ازایسنا، ادمین صفحه‌ای به نام این شاعر و استاد پیشکسوت زبان و ادبیات فارسی با اعلام این خبر نوشته است: «چندی پیش، بر اساس ایده‌ای که داشتیم و با همکاری و لطف بنیاد الگن [بنیادی بومی که با نام و نشانتان در اَلگِنِ زاگرس بلوط می‌کارد و از آن مراقبت می‌کند] نهالِ بلوطی با نام استاد محمدرضا شفیعی کدکنی در زاگرس کاشته شد. استاد از این موضوع اطلاع نداشتند، اما، چند روز پس از انتشار خبر آن در کانال، اطلاع یافتند و مهربانانه شعری را برای این اتفاقی که ایشان را عمیقاً خوشحال کرد، نوشتند. ما مطالبی در نوبت انتشار داشتیم و نتوانستیم زودتر این خبر را بدهیم. پوزش می‌خواهیم. با کمی تأخیر تقدیم می‌شود: درخت درختی که با نامِ من کاشتید سر، از فخر، بر عرشم افراشتید ز پندارِ نیکِ شما بود، آنک، سزاوار نیکیم پنداشتید یکی شعرِ سبزی که تا جاودان، بماناد، زان خامه بنگاشتید درخت است آرایشِ شعرِ من به خویشم دگرباره برگاشتید۱ منم عاشقِ باغ و جوبار و گل دُرُستم بدین خوی انگاشتید ازین شیوه برداشت کردم که عمر چو مردِ خِرَدپیشه بگذاشتید وطن را زِ کردارِ نیک شما سزد فخر کاین مردمی داشتید بماناد و در سایه‌اش عاشقان که خاکش هم از مهر انباشتید زِ گفتار و کردار و پندار نیک درفشی، دِرفشان۲، برافراشتید محمدرضا شفیعی کدکنی ۱۰ شهریور ۱۳۹۹ ۱– برگاشتن: برگرداندن، صورت متعدی برگشتن. فردوسی فرموده است: عنان را بپیچید و برگاشت روی برآمد ز لشکر یکی های و هوی شاهنامه خالقی، سخن، ۸۵/۱ ۲– دِرفشان: از مصدر درفشیدن به معنی درخشیدن (درخشان)» کد خبر 634439