در اقتصادهای صنعتی، انرژی زیرساخت تولید است؛ پیشنیاز توسعه، نه متغیری قابلدستکاری در زمان کسری. دولتها زمانی که از رشد صنعتی سخن میگویند، پیش از هر چیز از تأمین پایدار برق و گاز سخن میگویند. اما در سالهای اخیر، در ایران مسیر متفاوتی طی شده است؛ به جای توسعه زیرساخت و مدیریت ساختاری ناترازی، سادهترین راه انتخاب شده: محدودسازی صنعت و افزایش نرخ انرژی