لامین یامال بی‌باک و تشنه تسخیر جام جهانی

به گزارش ایلنا، در مسیر تلاش لامین یامال برای رسیدن به آمادگی کامل جهت حضور در اولین بازی اسپانیا در جام جهانی مقابل کیپ ورد در ۱۵ ژوئن، به دلیل ماهیت مصدومیت اخیر او در اواخر آوریل، مراقبت‌های ویژه‌ای نیاز بوده است.

آسیب‌دیدگی درجه دو و خفیف همسترینگ او خوشبختانه می‌تواند کوتاه‌تر از آنچه بیم آن می‌رفت باشد، اما در صورت عدم مدیریت صحیح، خطر بازگشت مجدد را نیز به همراه دارد. یامال تا اینجای کار واکنش خوبی به درمان نشان داده است، تا جایی که به نظر می‌رسد برای مسابقه نخست در آتلانتا آماده خواهد بود. این موفقیت حاصل یک خویشتن‌داری دقیق بوده است - از جمله عدم پرواز به مکزیک از چاتانوگا، تنسی برای بازی دوستانه مقابل پرو - که بارسلونا روی آن پافشاری کرد.

زلزله پدیده ۱۸ ساله در تاریخ جام جهانی

ستاره ۱۸ ساله درست به همان روشی که از خطوط دفاعی حریفان می‌گذرد، از بسیاری از انتظارات، رکوردها، سطوح و سقف‌ها عبور کرده است. یامال چیزی ارائه می‌دهد که ما قبلاً هرگز نظیرش را ندیده‌ایم. این تنها به روشی نیست که او بازیکنان را در فضاهای تنگ دریبل می‌زند، با بیرون پا به توپ قوس می‌دهد، یا آن ارسال‌های منحصربه‌فرد کمانی شکل را با داخل پای خود به شکل کات‌دار می‌فرستد. جام جهانی هرگز شاهد نبوده است که یک نوجوان، به عنوان بهترین بازیکن جهان وارد مسابقات شود و انتظار برود که تورنمنت را به تسخیر خود درآورد.

تاریخ این مسابقات البته شاهد پدیده‌های جوان زیادی بوده است، از پله ۱۷ ساله که در سال ۱۹۵۸ الگویی را پایه‌گذاری کرد تا کیلیان امباپه ۱۹ ساله که صعود بی‌وقفه خود را در سال ۲۰۱۸ نشان داد. اما، همانطور که وضعیتِ از تخت پادشاهی کنار رفته‌ی امباپه نشان می‌دهد، آن موقعیت کاملاً مشابه جایی که یامال اکنون در آن قرار دارد نیست. او مانند پله در ۱۹۷۰، یوهان کرایف در ۱۹۷۴، روبرتو باجو در ۱۹۹۸، رونالدو در ۲۰۰۲ یا حتی دیگو مارادونا در ۱۹۸۶ وارد این کارزار می‌شود. بازیساز بارسلونا از همین حالا به عنوان بهترین بازیکن جهان شناخته می‌شود و انتظار می‌رود که این موضوع را در جام جهانی امسال ثابت کند؛ تا فرصت را غنیمت بشمارد و به درستی به جایگاه خود شکوه بدهد. تفاوت او با تمام افسانه‌ها - حتی با عبور از ستاره‌های جام جهانی مانند لوتار ماتئوس در ۱۹۹۰ یا روماریو در ۱۹۹۴ - این است که میانگین سنی چنین بازیکنانی حدود ۲۷ سال بود، یعنی تقریباً یک دهه بزرگتر.

بحران ملی در اسپانیا و کابوس همسترینگ یامال

در نتیجه، شور و اشتیاق پیرامون یامال نشان‌دهنده یک بازی فزاینده است، جایی که قدرت بدنی مورد نیاز برای سیستم‌های پرس مدرن به شکل بهتری توسط بدن‌های جوان‌تر اعمال می‌شود. البته دشوار است که این موضوع را به همان مصدومیتی که یامال در حال بهبودی از آن است مرتبط ندانست.

چنین مصدومیت‌های عضلانی عموماً ناشی از استفاده بیش از حد هستند. استعدادهای جوانی که هنوز از نظر بدنی در حال رشد هستند، اکنون بیش از هر زمان دیگری در حال بازی کردن در دقایق متوالی هستند. اگر قرار باشد بهترین بازیکن جهان حرف‌های بیشتری برای گفتن درباره جایگاه فعلی بازی فوتبال داشته باشد - به خصوص برای سنجش معیاری که یک جام جهانی نشان می‌دهد - یامال ممکن است در این زمینه نیز آن را ارائه دهد.

او زبان گویای این نسل است. به همین دلیل است که دلهره خاصی در مورد تورنمنت او وجود دارد، که شاید قابل مقایسه با آمادگی بدنی لیونل مسی برای سال ۲۰۱۴ یا حتی زین‌الدین زیدان در سال ۲۰۰۲ باشد. شما نمی‌توانید کاملاً از اصطلاحات معمول جام جهانی استفاده کنید که یامال "آماده است تا گام بزرگی به جلو بردارد" چون او هنوز اینطور نیست. او هنوز در حال رسیدن به آنجا است.

آن مصدومیت طبیعتاً منجر به یکی از آن لحظات کلاسیک جام جهانی و بحران ملی در اسپانیا شد، که برای مخاطبان انگلیسی با دیوید بکهام در ۲۰۰۲ و وین رونی در ۲۰۰۶ بسیار آشنا خواهد بود. امیدهای یک ملت به همسترینگ یک نوجوان بسته شده بود. برنامه‌های رادیویی از پزشکان دعوت می‌کردند تا نحوه زمین خوردن او و حتی راه رفتنش در هنگام خروج از زمین را آنالیز کنند.

چهره‌های فوتبالی در باشگاه‌های لالیگا حتی در مورد اینکه چگونه در صبح روز بعد از مصدومیت او احساس تنش واقعی می‌کردند صحبت می‌کردند، زیرا آن‌ها منتظر بیانیه رسمی بارسلونا با تشخیص کامل بودند. این مصدومیت شش هفته تخمین زده شد، اگرچه هنوز هم خطراتی را به همراه دارد. این واکنش نکاتی را درباره فوتبال اسپانیا نیز بیان کرد. اگر جام جهانی تا به حال شاهدی بر ورود یک نوجوان به این شکل نبوده، خود اسپانیا نیز هرگز استعدادی مانند این نداشته است.

قهرمان سال ۲۰۱۰ به ویژه در سال‌های اخیر، بازیکنان کلاس جهانی متعددی داشته است، اما آن‌ها به طور مطلق بهترینِ جهان را در اختیار نداشته‌اند. مطمئناً ژاوی هرناندز و آندرس اینیستا بدشانس بودند که در دوران مسی و کریستیانو رونالدو توپ طلا را از دست دادند، اما این کشور هنوز تنها دو توپ طلا دارد: لوئیس سوارز در ۱۹۶۰ و رودری در ۲۰۲۴. حتی دومی نیز به درستی به دلیل عملکرد فراتر از حد انتظار و تاثیرگذاری‌اش برنده شد، نه به خاطر اینکه به طور مطلق بهترین در جهان باشد.

بلوغ پدیده ماتادورها در قلب جنجال‌های سیاسی

از یامال سال گذشته نیز با چنین عباراتی یاد می‌شد، زمانی که او پس از عثمان دمبله در رتبه دوم قرار گرفت. او از آن زمان اعتراف کرده است که این اتفاق احتمالاً برای دوران حرفه‌ای و حس برتری‌جویی او بهتر بوده است.

ایندیپندنت گزارش داد بازیکنان اینترمیلان پس از نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۲۵ اعتراف کردند احساس می‌کنند یامال در همان سن، بهتر از مسی بوده است. این لزوماً به این معنی نیست که او بهتر از مسی خواهد شد، اما این فقط از خوش‌شانسی اسپانیا است که اکنون بازیکنی با چنین استعدادی دارد.

فقط این حس وجود دارد که او می‌تواند کارهایی را به تنهایی انجام دهد و واقعاً تفاوت‌ها را رقم بزند. بارسلونا حتی مجبور نبود برای داشتن یکی دیگر از این استعدادها مدت طولانی منتظر بماند. انگلیس با وجود تمام استعدادهایی که اخیراً پرورش داده، هنوز ستاره‌ای در آن سطح ندارد؛ حداقل هنوز ندارد. در این معنا، این احتمالاً اصلاً یک خوش‌شانسی نیست. این احتمالاً همان نوع بازیکنی است که وقتی فرهنگ فوتبالی شما درست باشد، در نهایت آن را تولید می‌کنید.

شاید این همان چیزی است که انگلیس می‌تواند امیدوار باشد در مقطعی به آن چشم بدوزد. نوجوان دیگری که اساساً هم‌دوره یامال است، یعنی مکس داومن، از هم‌اکنون با شور و اشتیاق با عباراتی مشابه مورد بحث قرار گرفته است. هرچند او باید برای چنین لحظه‌ای منتظر بماند. این لحظه ممکن است متعلق به یامال باشد. شما می‌توانید درک کنید که چرا اسپانیا در چنین بحرانی غرق شده بود.

چنین خودمحوری بخشی از یک جدال آشکار درباره یامال را تحت تاثیر قرار داده است، جدالی که شامل بحث‌های چالش‌برانگیزتری مانند بحث در مورد شخصیت و رفتار او می‌شود. برخی در بارسلونا به گزارش‌های مداوم علیه او مشکوک هستند.

و در حالی که انتقادهایی از سوی کسانی که با اطرافیان او کار کرده‌اند وجود داشته و همچنین داستان‌هایی درباره میزان جدیت یامال در رابطه با حضور در رویدادهای تجاری مطرح شده است... اما خیلی راحت می توانیم فراموش کنیم که او هنوز فقط یک نوجوان است. نوجوانی که اکنون جام جهانی را زیر پای خود دارد و به خوبی برای تحمل این وزن سنگین آماده شده است.

پیشینه شخصی یامال نیز بٌعد دیگری به این موضوع بخشیده است، زیرا این واقعیت که هر دو والدین او در آفریقا متولد شده‌اند، نشان‌دهنده یک اسپانیای جدید است. این موضوع متاسفانه بحث‌های نگران‌کننده‌تری را به ویژه در میان راست افراطی در بخش‌هایی از اسپانیا به راه انداخته است.

یامال با وجود برخی بحث‌ها درباره شخصیتش، بلوغ تحسین‌برانگیزی را در مواجهه با مسائل مربوطه نشان داده است. او خشم خود را در شبکه‌های اجتماعی زمانی نشان داد که هواداران اسپانیایی در استادیوم اسپانیول شعار می‌دادند "کسی که بالا و پایین نمی‌پرد مسلمان است" و برایش مهم نبود که دیگران چه فکری می‌کنند. همچنین مانور زیادی روی این موضوع داده شد که یامال در طول جشن‌های قهرمانی بارسلونا، پرچم فلسطین را در دست داشت. اکنون، این بازیکن ۱۸ ساله رویای این را در سر می‌پروراند که پرچم اسپانیا با جام جهانی بالا برده شود، همانطور که در یورو ۲۰۲۴ این اتفاق افتاد.

مشکلات مصدومیت اخیر تردیدهای جدیدی را ایجاد کرده است. با این وجود این احتمال وجود دارد که مشکل همسترینگ خود یامال در نهایت یک نکته مثبت باشد. پس از دو سال طاقت‌فرسا و فوتبال مداوم، این مصدومیت می‌تواند درست قبل از تورنمنت به او استراحت بدهد و تضمین کند که او فرم خود را برای مراحل سرنوشت‌ساز حذفی بازسازی می‌کند. این اتفاق ممکن است برای هر تیم دیگری ترسناک باشد. یامال ممکن است هنوز کاملاً آماده نباشد، اما اراده آن وجود دارد. این تورنمنت می‌تواند جام جهانی یامال باشد. او کاملاً تحت تأثیر این چشم‌انداز قرار گرفته است. از نظر ذهنی، او بیش از حد آماده است.

منبع: وان‌فوتبال