داستان جالب طراحی پیراهن سوم مکزیک

به گزارش ایلنا، پیراهن سوم تیم ملی فوتبال مکزیک و مجموعه‌ای که به آن مرتبط است، به‌طور دستی و با مشارکت ۱۵۰ زن از سه جامعه محلی در مکزیک ساخته شده است. این پروژه که هدف آن ترویج اخلاق در صنعت مد بود، با جنجالی درباره میزان واقعی دستمزد این زنان مواجه شده است.

در این پروژه، گیلبرتو مورا، بازیکن ۱۷ ساله تیم ملی مکزیک، با کاتا، یک خیاط از منطقه سیرا نورت، توافقی جالب کرده است: یک دوره آموزش دوخت در ازای یک جلسه تمرین بدنسازی. این دو در حین عکاسی از محصولات با یکدیگر آشنا شدند و گیلبرتو پیراهنی را به کاتا تقدیم کرد.

ایده اصلی این پروژه توسط شرکت «Somewhere» مطرح شد که با هنرمندان از مناطق فقیر مکزیک همکاری می‌کند و هدف آن تولید لباس‌های اخلاقی است. آنتونیو نونو، یکی از بنیان‌گذاران این شرکت، می‌گوید: «دو سال پیش، ما ایده‌ای را در لینکدین به اشتراک گذاشتیم: "چه می‌شود اگر پیراهن تیم ملی توسط زنان بومی دوخته شود؟" این پست به سرعت ویروسی شد و بلافاصله آدیداس با ما تماس گرفت تا این پروژه را به واقعیت تبدیل کند.»

این پروژه شامل هفت محصول از برند آدیداس است که دو نسخه خاص از پیراهن سوم تیم ملی مکزیک را شامل می‌شود. یکی از این نسخه‌ها به تعداد ۲۰۲۶ عدد و فقط در مدل آستین‌بلند عرضه شده است و دیگری یک پیراهن آستین‌کوتاه است که برای استفاده روزمره طراحی شده است. هر کدام از این محصولات شامل امضای هنرمند بر روی برچسب و یک کد QR برای آشنایی با داستان سازنده است.

با این حال، این پروژه در پایان ماه مه ۲۰۲۶ با انتقادات جدی مواجه شد. لوز والدز، یک فعال اجتماعی و اینفلوئنسر مکزیکی، از آدیداس و «Somewhere» انتقاد کرد که از تصویر کارگران استفاده می‌کنند بدون اینکه به شرایط کار و دستمزد آنها توجهی داشته باشند. این انتقادات منجر به ایجاد جنجال و توجه رسانه‌ها به این موضوع شد.

نونو در پاسخ به انتقادات می‌گوید: «هرچند کار آسانی نبود، اما در نهایت تأثیر اجتماعی مثبت این پروژه از توجه رسانه‌ای بیشتر خواهد بود. هنرمندان از آنچه که به دست آورده‌اند، خوشحال و مفتخر هستند و می‌گویند که این داستان از نسلی به نسل دیگر منتقل خواهد شد.»

دو خبرنگار از نیویورک تایمز به یکی از کارگاه‌ها در ناپان رفتند و در آنجا شاهد سخنان مارینا نونز بسپالووا، معاون توسعه فرهنگی ایالت مکزیک، بودند که به کارگران گفت: «چند ملیونر از ارزش شما در این لباس‌ها بهره‌مند می‌شوند، اما شما خودتان ارزش دارید و به حق خود نمی‌رسید.»

در نهایت، خبرنگاران به این نتیجه رسیدند که با احتساب حقوق، پاداش‌ها و مشارکت در سود، این زنان می‌توانند بیش از یک دستمزد مناسب دریافت کنند. نونو همچنین به یاد می‌آورد که روزی که هنرمندان را در کنار بازیکنان در زمین فوتبال دید، چقدر احساس افتخار کرد. او تأکید می‌کند که «همه برندهای بزرگ باید همکاری‌هایی از این دست با شرکت‌های اجتماعی داشته باشند.»

این پروژه نه تنها برای هنرمندان محلی بلکه برای جامعه نیز امیدبخش است و بسیاری از کارگران ابراز امیدواری کرده‌اند که پروژه‌های مشابهی در آینده شکل بگیرد.