چرا توخل باید گوردون ۸۰ میلیونی را به رشفورد ترجیح دهد؟

به گزارش ایلنا، انتقال گوردون به نیوکمپ هم گران‌قیمت بود و هم غافلگیرکننده. تمایل گوردون برای جدایی از نیوکاسل، نیاز مگپایز به فروش و انگیزه بارسا برای شکست دادن بایرن مونیخ در این معامله باعث شد که همه چیز در کمتر از ۲۴ ساعت در به‌روزرسانی‌ رسانه‌های اجتماعی نهایی شود. این رقم می‌تواند تا ۸۰ میلیون یورو (۶۹ میلیون پوند / ۹۳ میلیون دلار) افزایش یابد.

این جابجایی یک پویایی جالب را به یکی از معدود بحث‌های مربوط به انتخاب ترکیب تیم ملی انگلیس در آستانه جام جهانی ۲۰۲۶ اضافه کرده است. گوردون و رشفورد، که آینده خودش پس از هزینه سنگین بارسا برای بازیکنی با ویژگی‌های مشابه در هاله ای از ابهام قرار گرفته است، برای کسب جایگاه در بال چپ با یکدیگر رقابت می‌کنند و توماس توخل احتمالاً به هر دو فرصت خواهد داد تا در بازی‌های دوستانه آینده مقابل نیوزیلند و کاستاریکا خود را نشان دهند.

رشفورد در حال حاضر گزینه محبوب‌تر است و یک انتخاب جذاب خواهد بود. فوتبال او چشم‌نوازتر است و پیش از این برای انگلیس گل‌زنی کرده است، از جمله سه گل در جام جهانی ۲۰۲۲. او در روزهای اوج خود، یک مهاجم در کلاس جهانی است که بارها و بارها خود را در بالاترین سطح ثابت کرده است.

با این حال، گوردون ممکن است انتخاب هوشمندانه‌تری باشد. او به همان اندازه گل نمی‌زند و روی توپ هم چندان روان نیست، اما خرید جدید بارسا یک بازیکن ایده‌آل برای سبک توخل است؛ یک هماهنگی کامل در این اسکواد، او باید گزینه‌ای قطعی برای فیکس شدن در ترکیب سه شیرها باشد، آن هم در شرایطی که آن‌ها تلاش خود را برای پایان دادن به ۶۰ سال ناکامی آغاز می‌کنند.

احیای رشفورد

در ابتدا شایان ذکر است به یاد بیاوریم که رشفورد چقدر فوتبالیست خوبی است. او که سابقاً قهرمان یونایتد بود، کمتر از دو سال پیش و پس از اختلاف با روبن آموریم که منجر به پافشاری رشفورد بر این شد که «آماده یک چالش جدید است»، کاملاً ناامید و تمام‌شده به نظر می‌رسید. یک انتقال قرضی به استون ویلا نشانه‌هایی از بازگشت او به بهترین فرمش را ارائه داد، اما مشخص بود رشفورد به یک خانه دایمی جدید نیاز دارد تا کارنامه حرفه‌ای خود را واقعاً به مسیر درست بازگرداند.

بارسا تنها تمایل داشت او را به صورت قرضی به خدمت بگیرد، اما بند خرید توافقی ۳۰ میلیون یورویی (۲۶ میلیون پوند / ۳۵ میلیون دلار) که در این قرارداد گنجانده شده بود، به هیچ وجه بازدارنده نبود. اگرچه او با چالشی جدی برای کسب دقایق بازی از سوی یامال، رافینیا، روبرت لواندوفسکی و فران تورس روبرو بود، اما رشفورد شانس لازم برای شروعی تازه را به دست آورد.

هانسی فلیک در سپتامبر درباره رشفورد گفت: «[دکو، مدیر ورزشی بارسا] و من، قبل از فصل درباره آنچه نیاز داریم صحبت کردیم. ما به بازیکنی مثل او نیاز داریم. من خیلی خوشحالم که او را اینجا در بارسلونا دارم.» و این بازیکن انگلیسی با ثبت ۱۴ گل و ۱۱ پاس گل، از جمله یک ضربه آزاد فوق‌العاده در ال‌کلاسیکوی ماه مه که به تثبیت قهرمانی بارسا در لالیگا کمک کرد، پاسخ اعتماد سرمربی خود را داد.

رشفورد از آن زمان از تمایل خود برای ماندن در نیوکمپ صحبت کرده است، در حالی که چندین هم‌تیمی از باشگاه خواسته‌اند تا قرارداد او را دایمی کند. فرم او تضمین کرد فرشته نجاتی که توخل در مارس ۲۰۲۵ به سوی او فرستاد، تا رسیدن به پنجمین تورنمنت بزرگ او دست‌نخورده باقی بماند.

دور از انتظار

آمار خام گوردون در طول فصل ۲۰۲۵-۲۶ به اندازه رشفورد چشمگیر نبود. گوردون موفق به ثبت ۱۷ گل شد، از جمله ۱۰ گل در لیگ قهرمانان اروپا، اما او دقایق بیشتری نسبت به همکار ملی‌پوش خود بازی کرد و تنها ۵ پاس گل داد.

فرم ضعیف او در لیگ برتر نقش مهمی در سقوط نیوکاسل به رتبه دوازدهم جدول لیگ برتر ایفا کرد و تا پایان فصل، گوردون کاملاً کنار گذاشته شد؛ چرا که همه طرف‌ها به یک جدایی اجتناب‌ناپذیر چشم دوخته بودند.

ویژگی‌های پنهان

اما آنچه گوردون می‌تواند ارائه دهد و رشفورد از انجام آن عاجز است، در آمار گل‌ها یا پاس گل‌های آن‌ها نشان داده نمی‌شود. فوتبال به طور فزاینده‌ای به جای استعدادهای فردی بی‌ثبات، به بستری برای سیستم‌ها تبدیل شده است و این موضوع به ویژه در بازی‌های ملی مشهود است، جایی که بازیکنان ستاره باید توسط مجموعه‌ای از دوندگان مشتاق و مکمل حمایت شوند تا همه چیز به خوبی پیش برود.

گوردون به معنای واقعی کلمه یک مکمل دوندگی بی‌نقص است. در زمین مسابقه، او چه تیمش مالک توپ باشد و چه نباشد، به ندرت از حرکت می‌ایستد. او به طور منظم در کانال‌ها استارت می‌زند تا برای یک پاس عمقی فضا ایجاد کند و اگرچه بسیاری از این تلاش‌ها بی‌ثمر می‌مانند، اما او بارها و بارها تمایل خود را نشان می‌دهد.

بدون توپ، گوردون یک پرس‌کننده بی‌رحم است که مداوم خط دفاعی حریف را آزار می‌دهد و تحت فشار می‌گذارد. در یک صحنه بسیار جالب در طول فصل ۲۰۲۳-۲۴، گوردون توپ را از ترنت الکساندر-آرنولد، مدافع راست لیورپول ربود، از سد سه مدافع گذشت و توپ را وارد دروازه کرد.

آمارهای پنهان نیز تا حد زیادی همین موضوع را تایید می‌کنند. گوردون در فصل گذشته در هر بازی مسافت بیشتری نسبت به رشفورد دوید؛ ۷.۴۳ کیلومتر. طبق آمار Statsbomb، او در لیگ برتر در رتبه ۹۶ درصد برتر برای کنش‌های دفاعی، ۹۸ درصد برای پرس و ۹۴ درصد برای ضد پرس قرار داشت. این اعداد تقریباً بهترین حد ممکن هستند.

هماهنگی واضح

از نظر چشم‌انداز تاکتیکی، حضور گوردون کاملاً منطقی به نظر می‌رسد. در حالی که فیل فودن و کول پالمر فوتبالیست‌های خالص بهتری نسبت به این بازیکن متولد اسکوس هستند، اما هیچ‌کدام به اندازه گوردون با سبک بازی مدنظر توخل هماهنگ نیستند؛ از همین رو آن‌ها تابستان امسال در خانه رها شدند و خط خوردند.

برنامه‌های انگلیس حول محور هری کین چیده شده است و توخل مایل بوده تا با غریزه‌های جابجایی کاپیتانش کنار بیاید و او را تشویق کند تا از فضاهای عقب‌تر بازیسازی کند، البته تا زمانی که بداند یک دونده مشتاق در کناره‌ها بازی می‌کند که می‌تواند فضاهای خالی ایجاد شده توسط کین را پر کند. گوردون دقیقاً همان مرد است.

اگرچه او گاهی اوقات به عنوان شماره ۹ برای اورتون و نیوکاسل بازی کرده است و بسته به اینکه چه کس دیگری برای پر کردن جای خالی ناشی از خروج لواندوفسکی قرارداد امضا کند، می‌تواند دوباره برای بارسلونا این کار را انجام دهد، اما گوردون به عنوان یک بال سنتیِ خطی پرورش یافته و توسعه یافته است که یک استارت مشابه را بارها و بارها تکرار می‌کند و بیشتر اوقات هم آن را درست انجام می‌دهد.

بنابراین، او مکمل مناسبی برای کین در زمان مالکیت توپ انگلیس است. و بدون توپ نیز، نرخ کارایی و دوندگی او باید به کاپیتان فرصت دهد تا به پاهای خسته خود کمی استراحت دهد. این دو در زمین نیز به طور موثری با هم جفت شده‌اند و ۵۲۸ دقیقه را در ۱۲ بازی در کنار یکدیگر سپری کرده‌اند. انگلیس در ۹ مسابقه از آن‌ها پیروز شد، به ویژه در درهم کوبیدن ۵-۰ لتونی که در آن هم کین و هم گوردون گل‌زنی کردند.

ریسک تاکتیکی

البته، همیشه در اتخاذ چنین تصمیمی ریسک وجود دارد، اما این همان چیزی است که انگلیس با توخل برای آن توافق کرد. این مرد آلمانی در نهایت یک مربی سیستم‌محور است و هیچ مشکلی با نیمکت‌نشین کردن نام‌های بزرگ به نفع یک ساختار تاکتیکی منسجم ندارد.

توخل به نظر می‌رسد در نیمکت‌نشین کردن رشفورد به نفع گوردون، این روند را ادامه خواهد داد؛ روندی مبتنی بر ترجیح سیستم‌ها بر استعدادهای فردی. برای درک دلایلی که چرا این سرمربی آلمانی ممکن است این‌گونه فکر کند، تنها کافی است به شکست‌های انگلیس در دوره سر گرت ساوت‌گیت در یورو ۲۰۲۴ نگاه کرد؛ چرا که رئیس سابق با وجود اینکه عملکرد برخی بازیکنان تکرار انتخاب آن‌ها را توجیه نمی‌کرد، به طور عجیبی به آن‌ها وفادار ماند.

این بدان معنا نیست که گوردون نمی‌تواند با توپ در زیر پاهایش هیجان ایجاد کند؛ او در فصل گذشته بیش از هر بازیکن دیگر نیوکاسل دریبل موفق در هر ۹۰ دقیقه ثبت کرد، اما بخش‌هایی از بازی او که تیتر اخبار را به خود اختصاص نمی‌دهند، او را به گزینه مناسب‌تری برای این تیم انگلیس تبدیل می‌کنند. رشفورد ممکن است هیجان‌انگیزتر و غیرقابل‌پیش‌بینی‌تر باشد، اما اگر سه شیرها می‌خواهند در آمریکای شمالی به مراحل پایانی برسند، توخل باید این ریسک را بپذیرد.

تغییردهنده ایده‌آل بازی

حتی اگر رشفورد بازی را آغاز نکند، این بدان معنا نیست که او نقشی در این تورنمنت نخواهد داشت. با توجه به دمای سوزانی که انگلیس انتظار دارد در طول تورنمنت با آن مواجه شود، توخل نیاز دارد از اسکواد خود استفاده کند تا مطمئن شود بازیکنان اصلی‌اش دچار فرسودگی و خستگی مفرط نمی‌شوند.

و با توجه به عدم دسترسی سرمربی به پالمر، فودن و دیگران، رشفورد به عنوان یکی از معدود تغییردهندگان بازی محسوب می‌شود که می‌تواند از روی نیمکت وارد زمین شود و در صورت نیاز، بعد جدیدی به خط حمله انگلیس ببخشد. در جهت معکوس، سخت است که ببینیم گوردون به همان اندازه موثر باشد، به خصوص اگر توخل در تعقیب نتیجه در یک بازی باشد.

بنابراین، در حالی که باید منتظر ماند و دید آیا بارسا تصمیم می‌گیرد قرارداد رشفورد را دایمی کند و او را در رقابت مستقیم با گوردون برای کسب دقایق بازی در سطح باشگاهی قرار دهد یا خیر، تصمیمی که توخل باید بگیرد روشن است: بازی دادن به گوردون در ترکیب اصلی؛ او بی دلیل ۸۰ میلیون یورو قیمت نخورده است.