چرا هیچ‌کس سرود ملی اسپانیا را در جام جهانی نمی‌خواند؟

به گزارش ایلنا، دلیل این موضوع بسیار ساده و واضح است؛ به عنوان یکی از معدود سرودهای ملی بدون کلام در اروپا، سرود ملی اسپانیا موسوم به «مارچا رئال» (رژه سلطنتی) هیچ متنی ندارد که بازیکنان بتوانند آن را همخوانی کنند.

در نقاط دیگر اروپا، تنها تیم‌های ملی سن مارینو، بوسنی و هرزگوین و کوزوو هستند که بدون داشتن متن سرود ملی در مسابقات شرکت می‌کنند.

از نظر تاریخی، برای نخستین بار در سال ۱۷۶۱ در کتاب «دستورالعمل سیگنال‌های نظامی پیاده‌نظام اسپانیا» اثر مانوئل د اسپینوزا د لوس مونتروس، از این سرود تحت عنوان «مارچا گرانادرا» (رژه نارنجک‌اندازان) یاد شده است.

در دوران جمهوری دوم اسپانیا (۱۹۳۰–۱۹۳۹)، سرود «هیمنو د ریه‌گو» جایگزین آن شد، اما پس از به قدرت رسیدن فرانسیسکو فرانکو در سال ۱۹۳۹، او مجدداً «لا مارچا رئال» را به عنوان سرود ملی بازگرداند. در طول دوران حکومت او (۱۹۳۹–۱۹۷۵)، این سرود گاهی اوقات با اشعاری از خوزه ماریا پمان، شاعر اسپانیایی اجرا می‌شد. آن متن‌ها هرگز به صورت رسمی تصویب و پذیرفته نشدند.

از آن زمان به بعد، این سرود ملی به طور رسمی به صورت بی‌کلام و سازی باقی مانده است، اگرچه متن‌های غیررسمی - از جمله تلاش پر سر و صدای مارتا سانچز، خواننده پاپ در سال ۲۰۱۸ - به صورت دوره‌ای پدیدار شده‌اند.

در سال ۲۰۱۸، مارتا سانچز، خواننده پاپ، شانس خود را برای نوشتن کلمات و اشعار جدید امتحان کرد؛ ماریانو راخوی، نخست‌وزیر وقت از این تلاش تمجید کرد، اما سایر موسیقی‌دانان و مطبوعات عمدتاً رویکردی انتقادی نسبت به آن داشتند. در اواخر همان سال، آلخاندرو آباد، خواننده و ترانه‌سرا، از مجموعه دیگری از اشعار پیشنهادی خود رونمایی کرد.