میراث فرهنگی در معنای امروزین خود، تنها مجموعهای از بناها، آیینها و آثار تاریخی نیست؛ بخشی از سازوکار رفاه اجتماعی است. رفاه، اگرچه در نگاه رایج به درآمد، خدمات و امنیت اقتصادی گره خورده است، اما در تجربه انسانی چیزی فراتر میطلبد؛ احساس معنا، ریشهداری، آرامش روانی و توانایی تصور آینده.