در چارچوب الزامات مقررات بینالمللی سلامت (IHR 2005) و استانداردهای سازمان بینالمللی هوانوردی غیرنظامی (ICAO)، فرودگاهها بهعنوان نخستین خط تماس کشورها با تهدیدات زیستی و بیماریهای واگیردار، نقشی راهبردی در مدیریت ریسک، صیانت از سلامت عمومی و تداوم ایمن عملیات حملونقل هوایی ایفا میکنند. بر همین اساس، ارتقای سطح آمادگی عملیاتی و تقویت هماهنگی بینبخشی در فرودگاهها، ضرورتی اجتنابناپذیر در سطح ملی و منطقهای محسوب میشود.