سینما باید حرفی تازه به جامعه اضافه کند

به گزارش ایلنا به نقل از روابط‌عمومی گروه سینمایی هنر و تجربه، امیر توکلی کارگردان فیلم در ابتدای برنامه در مورد نحوه شکل‌گیری قصه اثر گفت: قصه این فیلم بر اساس اتفاقاتی که پیرامون خود دیده بودم و مشاهده زجر فردی که جسمش برخلاف روحش است و جسم و روحش در یک پارادوکس عجیب هستند شکل گرفت

وی در خصوص حذفیات اثر گفت: فیلمی که اکنون روی پرده سینماست، فیلم من است و من نمی‌توانم از حذفیات ابراز گلایه کنم و اگر گلایه کنم این نقد می‌تواند به من وارد باشد که اصلاً چرا این حذفیات را پذیرفتم و اساساً چنین گلایه‌ای فایده‌ای هم ندارد. 

 وی با تشکر از بازیگران و عوامل فیلم گفت: در «آن دیگری» از موسیقی تیتراژ گرفته، تا دوندگی‌های کیمیا از این شرکت به آن شرکت برای پیداکردن کار، نوع پیشنهادهایی که به او می‌شود و اینکه فیلم با تصویر یک زن آغاز می‌شود، همه از دل یک نگاه مشخص آمده است. اگرچه نمی‌خواهم وارد مباحث ایدئولوژیک و چپ شوم اما گویی کیمیا جزئی از این نظام سرمایه‌داری است که همه او را سرکوب می‌کنند. 

 وی ادامه داد: هدف من از اکران و نمایش این فیلم تنها این بود که مردم، هرچند اندک، با بخشی خاموش از جامعه آشنا شوند و این افراد را بهتر بشناسند. به گمان من ماهیت هنر همین است؛ اینکه حرفی تازه به جامعه اضافه کند. وگرنه ساختن فیلم‌های تجاری، هم شهرت بیشتری به همراه دارد و هم از نظر مالی نتایج بهتری رقم می‌زند. البته آن سینما هم لازم است و جایگاه خود را دارد، اما فیلم هنری نیز باید دیده شود. 

 توکلی افزود: من در فیلمسازی شاید چندان اهل قواعد کلاسیک نباشم اگر چه به این قواعد مسلط هستم. اما یک چیز را یاد گرفته‌ام؛ هنر خارج از قاعده است. گاهی باید برای انتقال حس و احساس، حتی قواعد را هم شکست. مهم این است که مردم با اثر ارتباط برقرار کنند. برای من همین که یک نفر هنگام تماشای فیلم بغض کند یا اشک بریزد، یعنی کارم را انجام داده‌ام. تأثیرگذاری اثر برای من مهم‌تر از هر چیز دیگری است. 

جواد طوسی منتقد مهمان نیز در خصوص سوژه اثر گفت: موضوعی که آقای توکلی برای این فیلم انتخاب کرده‌اند، چه در زمان آغاز تولید اثر یعنی در سال ۱۳۹۸ و چه امروز، موضوعی حساس و قابل‌تأمل بوده است. همان‌طور که خودشان اشاره کردند، این فیلم در شرایطی ساخته شد که جامعه ما همچنان با سوءتفاهم‌ها و پیش‌داوری‌هایی نسبت به چنین مضامین و دست‌مایه‌هایی مواجه بود.

 وی ادامه داد: شخصیت اصلی فیلم آن دیگری می‌خواهد موجودیت معاصر خود را محک بزند، هویت خویش را ارزیابی کند و آن را به جامعه تحمیل کند؛ درحالی‌که جامعه همچنان در همان چرخه معیوب پیشین گرفتار است و این هویت را به اشکال مختلف پس می‌زند. این طردشدگی از نزدیک‌ترین کانون، یعنی خانواده، آغاز می‌شود و به سطوح گسترده‌تر اجتماعی نیز تسری پیدا می‌کند و زمانی این پذیرش و خوشامدگویی اتفاق میفتد که دیگر بسیار دیر شده است

جواد طوسی در ادامه به نکات مثبت اثر اشاره کرد و گفت: در مورد یکی از جنبه‌های مثبت فیلم باید یادآور شد که در جامعه‌ای که به دلایل مختلف عدالت‌خواهی فردی و اجتماعی در آن با دشواری‌های فراوان مواجه است، با مجموعه‌ای از شخصیت‌ها روبه‌رو هستیم که در اوج استیصال و تنگنای اقتصادی، همچنان تلاش می‌کنند یکدیگر را پیدا کنند و در حد توان به هم کمک کنند. این ویژگی می‌تواند یکی از نقاط قوت فیلم باشد. 

وی در ادامه با گله از عدم تغییر و انعطاف سیاست‌های فرهنگی و هنری گفت: سؤال این است که اساساً سیاست‌گذاران و مدیران فرهنگی ما بالاخره چگونه می‌خواهند با این‌گونه آثار روبرو شوند. فیلم‌هایی مثل «آن دیگری» یا «خرس» آقای خسرو معصومی که سال هشتاد و نه ساخته شده اما هنوز به اکران عمومی نرسیده، با اینکه در جشنواره فیلم فجر نمایش‌داده‌شده، هنوز در آن چرخه ممیزی امکان نمایش عمومی پیدا نکرده است. آیا مدیران فرهنگی ما نمی‌خواهند کمی سعه‌صدر داشته باشند؟ و نگاهشان به‌جای این برخوردهای سلبی، یک مقدار منطقی‌تر و هوشمندانه‌تر باشد؟ آن هم با اثری که خودش پیش‌تر از من مخاطب اعلام می‌دارد که من می‌خواهم خانواده را به شکل درستی نشان بدهم

جواد طوسی با اشاره به وضعیت سینما گفت: با حضور فراگیر شبکه نمایش خانگی، سینما عملاً در حال خارج‌شدن از چرخه است و آثاری عمدتاً مطابق باسلیقه مخاطب امروز ساخته می‌شود که خشونت، قتل و جنایت را در دستور کار خود قرار داده‌اند. استمرار چنین وضعیتی، آن هم در جامعه‌ای که به‌اندازه کافی زمختی و تلخی‌های خاص خود را دارد، چه پیامدهای ناگواری می‌تواند به دنبال داشته باشد ساخت و اکران فیلمی مانند آن دیگری که به عشق و خانواده توجه دارد با همه کاستی‌ها و قوت‌ها مغتنم است 

سیروس میمنت یکی از بازیگران فیلم نیز گفت: واقعیت این است که فیلمی که امروز روی پرده می‌بینیم، همان فیلمی نیست که ساخته شد و حذفیات و ممیزی فیلم، به‌ویژه برای بازیگر، آسیب جدی به همراه دارد. من صحنه‌هایی در این فیلم داشتم که واقعاً دوست داشتم در نسخه نهایی باقی بمانند و دیده شوند، اما حذف شدند.

 وی ادامه داد: سینمای ما، یعنی آن سینمایی که بسیاری از ما عاشقش شدیم و با آن بزرگ شدیم، نوعی شرافت حرفه‌ای، جذابیت و تعهد نسبت به مخاطب در آن وجود داشت. به اعتقاد من، سینما در کنار همه کارکردهایش باید امیدآفرین نیز باشد. سینما می‌تواند سرگرم‌کننده باشد؛ اما درعین‌حال پرسش ایجاد کند و نقد اجتماعی داشته باشد، یعنی باید افقی برای اندیشیدن و زیستن پیشروی مخاطب بگذارد. 

کسری ذوالفقاری یکی از بازیگران فیلم نیز گفت: همکاری‌کردن با امیر توکلی برای من بسیار لذت‌بخش بود. مهم‌ترین شاخصه «آن دیگری» به نظر من نوع انتخاب موضوع بود و این امر در خوانش اولیه مرا خیلی درگیر کرد. درهرصورت کارکردن در هنر و تجربه برای من بسیار لذت‌بخش بود و خوشحالم که این کار بعد از شش سال توقیف توانست دوباره مجوز بگیرد، با اینکه خیلی از سکانس‌ها حذف شده بود و این امر فیلم را تحت‌تأثیر قرار داده بود، امری که در ماجرای داستان بسیار غم‌انگیز بود؛ اما امیدوارم مخاطبانی که اثر را می‌بینند آن را دوست داشته باشند.

صبا عبدالملکی دیگر از بازیگران فیلم نیز گفت: این اولین تجربه من بود و برای من افتخاری بود، یاد گرفتم، همچنان یاد می‌گیرم و از این موضوع خرسندم. من «آن دیگری» را فیلم شریفی می‌بینم و واقعاً دوستش دارم.