لزوم بازگشت به اصالت فوتبال در قاب جنجالی افتتاحیه

به گزارش ایلنا، اگر با خودمان صادق باشیم، به عنوان عاشقان سینه چاک فوتبال، دقیقاً به چنین چیزی نیاز داشتیم. ما به پایان دادن به این همه بلیت‌فروشی‌های نجومی، بازی‌های سیاسی، آشفتگی‌، قدرت‌طلبی‌ها و رفتارهای مخرّب متولیان این رشته ورزشی نیاز مبرمی داشتیم.

آنچه که واقعاً به آن احتیاج داشتیم، خودِ نمایش فوتبال بود. خوشبختانه این نمایش اکنون آغاز شده و با ورود توپ به زمین، می‌توان جهت گفتگوها را کمی تغییر داد. آیا مکزیک با این سطح از بازی، مدعی قهرمانی در کل تورنمنت است؟ با توجه به این نمایش، قطعاً خیر. با این حال می‌توان با اطمینان گفت که آن‌ها از بزرگ‌ترین امتیاز میزبانی در میان تمامی تیم‌های حاضر در این جام جهانی بهره‌مند خواهند بود؛ این موضوع نه تنها به دلیل داشتن پرشورترین و متعصب‌ترین تماشاگران در میان سه کشور میزبان است، بلکه به شرایط ارتفاع و گرمای احتمالی هوا نیز برمی‌گردد که می‌تواند برگ برنده‌ای برای آن‌ها در مواجهه با مهمانانِ این کشور آشفته و عاشق فوتبال باشد.

حالا که بالاخره فوتبال به صحنه اصلی بازگشته، باید کلاه را به احترام خودِ این صحنه از سر برداشت. چقدر باشکوه و بااصالت است این استادیوم پیر و خاطره‌انگیز آزتکا! ورزشگاهی که عظمت و ارتفاع سرسام‌آور سانتیاگو برنابئو را با فرهنگ و حس‌وحال سنتی ماراکانا پیوند زده است.

نوع طراحی طبقه فوقانی آن که تا دل آسمان بالا رفته، دیگی جوشان را خلق کرده که شور و اشتیاق هواداران در آن طنین‌انداز می‌شود و خاطرات گذشته را زنده می‌کند. به عنوان یکی از معابد واقعی دنیای فوتبال، تاریخ از منافذ قدیمی اما تازه بازسازی‌شده آن سرازیر است؛ شلیک مهارناپذیر کارلوس آلبرتو، بالا رفتن جام جهانی توسط پله در سال ۱۹۷۰، جنجال دست خدا، گل قرن و بالا رفتن جام ژول ریمه توسط دیه‌گو مارادونا، همگی در همین خاک مقدس رخ داده‌اند؛ چه موهبت بزرگی!

جنایت فیفا علیه فوتبال؛ فینال در قوطی کبریت نیوجرسی

با این پیشینه باشکوه، واقعاً چه جنایتی در حق فوتبال است که فینال این تورنمنتِ به شدت شلوغ و پرجمعیت، به جای برگزاری در یکی از بزرگ‌ترین و تاریخی‌ترین عرصه‌های ورزشی جهان، قرار است در یک قوطی کبریتِ بی‌روح و فلزی در نیوجرسی برگزار شود. این تصمیم فیفا، چکیده صریحی از توحش فرهنگی است که آن‌ها صرفاً به نام کسب سود تجاری بیشتر، به پیکره این تورنمنت تزریق کرده‌اند.

اما بپردازیم به خود مسابقه؛ همان‌طور که گفته شد، مکزیک امروز زنگ خطری برای مدعیان به صدا درنیاورد، اما دقیقاً همان کاری را انجام داد که برای پیروزی لازم بود. در فیفادی‌های اخیر کاملاً مشخص شده بود که خاویر آگیره به دنبال کنترل بیشتر روی جریان بازی است و به همین دلیل اریک لیرا را در نقش هافبک دفاعی به زمین فرستاد که شباهت‌های زیادی به سوییپرهای کلاسیک و قدیمی داشت. خولین کینیونس شاید برای فوتبال‌دوستان سراسر جهان نامی شناخته‌شده و سلبریتی نباشد، اما او در حال حاضر بهترین و آماده‌ترین بازیکن مکزیک است که پس از آقای گلی در لیگ حرفه‌ای عربستان، با کوهی از اعتماد به نفس پا به این مسابقات گذاشته است. با توجه به حضور ستاره‌های نامدار در آن لیگ، این دستاوردی نیست که بشود به سادگی از کنارش عبور کرد.

از درام افتتاحیه کینیونس تا شب رویایی جوانان مکزیک

همین ستاره کلمبیایی‌الاصل بود که اولین فرصت بازی را به دست آورد تا کمی از استرس هواداران پرشور حاضر در ورزشگاه بکاهد، اما او در دقیقه نهم پا را فراتر گذاشت و با ثبت اولین گل تورنمنت، استادیوم را به مرز انفجار رساند. البته این گل مثل شلیک نمادین سیفیوه شابالالا در بازی افتتاحیه سال ۲۰۱۰ میان همین دو تیم نبود؛ چرا که لمس توپ سنگین و اشتباه مهلک اسپفلو سیتوله هافبک آفریقای جنوبی، این گل بادآورده را تقدیم مکزیک کرد تا مهمان دیگر توان برخاستن نداشته باشد؛ به خصوص وقتی که همین هافبک حریف دقایقی پس از شروع نیمه دوم از زمین اخراج شد، کار آفریقای جنوبی رسماً به پایان رسید.

گل دوم رائول خیمنز احساساتی برتری را تثبیت کرد تا مکزیک با خیالی آسوده، چند تن از استعدادهای جوان خود را به زمین بفرستد؛ جوانانی که امید می‌رود در آینده به این تیمِ تحت کنترل و آرام، انرژی و هیجان بیشتری تزریق کنند. گیلبرتو مورا در صدر این ستاره‌های نوظهور قرار دارد؛ جوان‌ترین بازیکن تورنمنت و تنها بازیکنی که با ۱۷ سال سن، بدون شک تا سال آینده راهی یکی از غول‌های فوتبال اروپا خواهد شد و قطعاً بازیکن جذابی برای تماشا است. همچنین آرماندو گونزالس جایگزین خیمنزِ کهنه‌کار در خط حمله شد، در حالی که برخی معتقدند او باید از ابتدا در ترکیب اصلی قرار می‌گرفت؛ این ستاره جوان چیواس نیز بازیکن دیگری است که برای کارهای بزرگ‌تر و ترانسفر به اروپا در تابستان جاری دورخیز کرده است.

شانس ۹۴ درصدی ال‌تری برای صعود و کابوس تقابل با انگلیس

البته تمایل به تماشای این استعدادهای جوان و پرانرژی به معنای بد بازی کردن مکزیک نیست، اصلاً و ابداً؛ اما اصرار مفرط آگیره برای کنترل بازی، در برخی دقایق باعث می‌شد گردش توپ در زمین بیش از حد آرام و کسل‌کننده به نظر برسد. کارت قرمز دیرهنگام سزار مونتس اکنون این فرصت را به کادر فنی می‌دهد تا گزینه دیگری را در مرکز خط دفاعی آزمایش کنند، شاید بازیکن پا به توپی مثل لوئیس رومو؛ در حالی که گزینه‌های هجومی‌تری نیز در پست مدافع راست در دسترس هستند.

در نهایت، مکزیک مأموریت خود را با موفقیت انجام داد. با این فرمت عجیب و غریبِ تورنمنت جدید، آن‌ها از همین حالا ۹۴ درصد شانس صعود به مرحله حذفی را دارند و اولویت اصلی آن‌ها باید صدرنشینی در گروه باشد تا در مرحله یک‌سی‌ودوم نهایی با قرعه سختی مواجه نشوند. البته حتی در صورت صدرنشینی و عبور از سد اولین بازی حذفی، آن‌ها در مرحله یک‌هشتم نهایی به احتمال فراوان با انگلیس برخورد خواهند کرد. چه شب باشکوه و به یادماندنی در این استادیوم تاریخی خواهد شد.

حالا که چراغ‌های اولین مسابقه این جام جهانی خاموش شده و هواداران به سمت درهای خروجی هدایت می‌شوند، نمی‌توان به این موضوع فکر نکرد که همان‌طور که فوتبال سزاوار مدیرانی بهتر از فیفا است، این استادیوم یعنی غول سانتا اورسولا نیز شایسته شرایط بهتری است و نباید آخرین میزبانی‌اش در این جام جهانی، به بازی مرحله یک‌هشتم نهایی محدود شود؛ اکنون همه چیز به ذکاوت آگیره بستگی دارد تا ثابت کند تیم ملی مکزیک هم لایق مراحل بالاتری است.