رمزگشایی از انگیزه فوق‌بشری مسی برای دفاع از تاج و تخت جام جهانی

به گزارش ایلنا، لئو مسی اکنون ۳۸ سال سن دارد و در اواخر همین ماه ۳۹ ساله خواهد شد؛ بنابراین شنیدن این خبر از سوی باشگاه اینتر میامی که او در حال حاضر از «فشار بیش از حد ناشی از خستگی عضلانی در همسترینگ پای چپ» رنج می‌برد، چندان شوکه‌کننده نبود. این عضله خاص بیش از دو دهه است که تحت فشار فوق‌العاده شدیدی قرار دارد.

منطقی به نظر می‌رسد که بپرسیم چرا مسی همچنان بدن خود را در زمانی که بیشتر فوتبالیست‌ها بازنشسته شده‌اند، به بالاترین حد از فشار می‌رساند؟ اینطور نیست که او چیزی برای اثبات یا به دست آوردن باقی گذاشته باشد. او اساساً فوتبال را با فتح آخرین جام جهانی در قطر کاملاً «تمام» کرد؛ آن هم به شکلی چنان مقتدرانه که به بحث در خصوص لقب بزرگ‌ترین بازیکن تاریخ (GOAT) برای همیشه پایان داد.

آیا واقعاً حضور در ششمین دوره مسابقات جام جهانی دستاوردی برای مسی خواهد داشت؟ یا او اکنون چنان از جایگاه خود به عنوان یک افسانه زنده مطمئن است که احساس می‌کند مطلقاً چیزی برای از دست دادن ندارد؟

رؤیایی که در دوحه به حقیقت پیوست

بیشتر بازیکنان فرصت انتخاب زمان پایان دوران بازیگری ملی خود را ندارند. این تصمیم معمولاً از دست آن‌ها خارج است؛ غالباً توسط یک سرمربی و گاهی به دلیل مصدومیت اتخاذ می‌شود. حتی کسانی که آن‌قدر خوش‌شانس هستند که خودشان این تصمیم را بگیرند، به ندرت این فرصت را پیدا می‌کنند که در اوج و از بالاترین نقطه خداحافظی کنند.

برای مسی این فرصت کاملاً مهیا بود تا پس از قهرمانی در جام جهانی، در رویایی‌ترین حالت ممکن بازنشسته شود.

بالا بردن این جام همیشه هدف اصلی او بود و ناتوانی او در تکرار کار بزرگ دیگو مارادونا برای هدایت کشورش به سمت پیروزی در بزرگ‌ترین صحنه فوتبال جهان، مدت‌ها به عنوان حربه‌ای برای کوبیدن او استفاده می‌شد؛ گویی این موضوع به نوعی از دوران بی‌رقیب و درخشش مداوم او کم می‌کرد. با این حال، درست زمانی که به نظر می‌رسید «رؤیای کودکی» مسی پس از حذف آرژانتین در مرحله یک‌هشتم نهایی جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه مرده است، او در قطر و در باورنکردنی‌ترین شرایط ممکن آن را به حقیقت تبدیل کرد.

نابغه سورئال؛ وقتی قوانین فیزیک به زانو درآمدند

کاری که مسی در سال ۲۰۲۲ انجام داد، قوانین فیزیک را به چالش کشید. او در آن زمان ۳۵ ساله بود و با این حال، بازیکنی که ۱۵ سال از خودش کوچک‌تر بود – مانند یوشکو گواردیول – را به بازی گرفت؛ مدافعی که البته بعد از آن مسابقه به جای خجالت‌زدگی، احساس افتخار می‌کرد. گواردیول پس از شکست کرواسی مقابل آرژانتین در نیمه‌نهایی لوسیل گفت: «فردا می‌توانم به فرزندانم بگویم که ۹۰ دقیقه روبروی مسی بازی کردم.»

گواردیول تنها رقیبی نبود که از هم‌بازی شدن با بازیکنی که بیش از حد خوب و غیرواقعی به نظر می‌رسید، احساس افتخار می‌کرد. کیناو باکوس، بازیکن استرالیا، اعتراف کرد: «او در زمین غیرواقعی به نظر می‌رسد. این که او چقدر خوب است واقعاً سورئال است.»

نمایش‌های خیره‌کننده مسی زمانی شگفت‌انگیزتر شد که بدانیم این بازی‌ها تحت فشاری باورنکردنی ارائه شدند. آرژانتین قهرمان کوپا آمریکا، پس از ورود به قطر با رکورد ۳۶ بازی بدون شکست، در اولین بازی خود مقابل عربستان سعودی شکستی غیرمنتظره را متحمل شد و در آستانه حذفی شرم‌آور و زودهنگام قرار گرفت؛ موضوعی که بار دیگر توانایی‌های رهبری و کاپیتانی مسی را زیر سوال برد.

یک سناریوی هالیوودی؛ درام مارادونایی لئو

با این حال، زمانی که کشورش بیشترین نیاز را به او داشت، مسی به ندای آرژانتین پاسخ داد، قفل بازی سرنوشت‌ساز مقابل مکزیک را شکست و تبدیل به اولین مردی شد که در مراحل گروهی، یک‌هشتم نهایی، یک‌چهارم نهایی، نیمه‌نهایی و فینال گلزنی کرده است تا آلبی‌سلسته اولین جام جهانی خود را پس از سال ۱۹۸۶ به دست آورد. این یک پایان کاملاً مناسب بود، چرا که از زمان مارادونا به بعد، هیچ بازیکنی به این اندازه بر یک تورنمنت جام جهانی سیطره نداشته است.

مسی پس از دریافت پنجمین جایزه بهترین بازیکن زمین در هشت مسابقه، واقعاً نمی‌توانست آرزوی پایانی خوش‌تر از این داشته باشد. این یک سناریوی کاملاً هالیوودی بود و او در پایان شبیه به قهرمان داستان صحبت می‌کرد که بالاخره به معشوقه خود رسیده است. او در حالی که جام را در آغوش گرفته بود به شبکه TyC گفت: «این یک دیوانگی است. نگاه کنید چقدر زیباست! من این جام را خیلی می‌خواستم. من تصویرسازی کرده بودم که این همان جام خواهد بود...داشت نزدیک‌تر می‌شد. من شانس این را داشتم که به همه چیز در این حرفه برسم... و این یکی که کم بود، حالا اینجاست. می‌خواستم دوران حرفه‌ای‌ام را با این جام ببندم. دیگر نمی‌توانم چیزی از خدا بخواهم، خدا را شکر، او همه چیز را به من داد.» با این حال، مسی تصمیم گرفت که سوار بر اسب خود به سمت غروب آفتاب حرکت نکند و از فوتبال ملی خداحافظی نکرد.

غوطه‌ور در اقیانوس افتخار

با صبر بسیار طولانی که برای لمس جام جهانی انجام داده بود، جای تعجب نداشت که مسی عجله‌ای برای رها کردن آن نداشته باشد. او در بحبوحه جشن‌های متوالی یکی از بزرگ‌ترین فینال‌های تاریخ فوتبال، به هوادارانی که در خانه نظاره‌گر بودند گفت: «من این جام را به آرژانتین برمی‌گردانم تا در کنار شما از آن لذت ببرم. من عاشق کاری هستم که انجام می‌دهم، عاشق حضور در تیم ملی هستم و می‌خواهم چند بازی دیگر به عنوان قهرمان جهان به این زندگی ادامه دهم.»

او قطعاً این حق را به دست آورده بود. او همه چیز خود را برای این لحظه شکوه فدا کرده بود؛ لئو کاملاً حق داشت که در این افتخار غوطه‌ور شود. با این حال، آنچه در ادامه رخ داد صرفاً یک دور افتخار برای پیروزی نبود. به سرعت مشخص شد که مسی مدال‌های بیشتری می‌خواهد و قصدی برای کنار کشیدن ندارد. اراده کمتر دیده شده او برای پیروزی، به اندازه همیشه قوی است. دلیل اصلی ادامه بازی مسی برای آرژانتین این است که او از این کار لذت بسیار زیادی می‌برد.