بسکتبالیست آمریکایی: می‌خواهم شهروند ایران باشم/ آمریکا فاسد و شیطان صفت است+فیلم

در دوران دبیرستان، این تمرین‌های دقیق باعث شد تا یک استعداد فوق‌العاده ورزشی شکل بگیرد اما کریس هنوز یک دانش‌آموز سال اول دبیرستان با جثه‌ای کوچک به حساب می‌آمد که برخی دانشگاه‌های بزرگ پیشنهاد بورسیه به او داده بودند.

وقتی در فصل ۱۹۸۸–۸۹ اولین بازی دانشگاهی‌اش را انجام داد، خیلی زود همه فهمیدند که او یک نابغه بسکتبال است. در سومین بازی دانشگاهی‌اش ۴۸ امتیاز مقابل لوئیزیانا تک به دست آورد. فقط دو بازی بعد، برابر فلوریدا ۵۳ امتیاز گرفت و رکورد امتیازگیری بازیکنان سال اول NCAA را شکست. مقابل مریلند، ۱۵ امتیاز از ۱۷ امتیاز پایانی تیم را خودش به ثمر رساند. برابر کنتاکی، ۱۶ امتیاز پایانی تایگرز را گرفت. مقابل تنسی هم ۵۰ امتیاز کسب کرد که یک نمایش خیره‌کننده بود.

در ماه ژانویه، بیش از ۵۴ هزار نفر در سالن بزرگ لوئیزیانا سوپردم جمع شدند تا بازی کریس جکسون برابر جورج‌تاون را ببینند، یکی از پرهیجان‌ترین مسابقات فصل عادی تاریخ NCAA. کریس آن روز ۲۶ امتیاز گرفت و تیمش با نتیجه ۸۲–۸۰ پیروز شد. دفاع سرسخت تیم جان تامپسون هر کاری کرد نتوانست او را مهار کند.

در فصل ۱۹۹۵، محمد عبدالرئوف به باشگاه دنور ناگتس اعلام کرد که دیگر هنگام پخش سرود ملی آمریکا نمی‌ایستد. او معتقد بود ادای احترام به پرچم یعنی همراهی با «ملی‌گرایی کوری که گذشته شرم‌آور کشور را نادیده می‌گیرد» و از نظر اعتقادی هم این کار را گناه می‌دانست. در ابتدا لیگ سعی کرد ماجرا را بی‌سروصدا مدیریت کند. مدتی اعتراض او چندان دیده نشد، چون هنگام پخش سرود داخل تونل ورزشگاه نرمش می‌کرد و بعد از تمام شدن سرود وارد زمین می‌شد و کنار هم‌تیمی‌هایش می‌ایستاد. در نهایت با مسئولان به توافق رسید که هنگام پخش سرود بایستد، اما در همان حال دعا کند. پس از آن، تماشاگران بی‌رحمانه او را هو کردند و کم‌کم از مرکز توجه‌ها کنار رفت. محمد عبدالرئوف چند سال پیش دوران بازیگری‌اش را در ژاپن به پایان رساند. سال ۲۰۰۱ هم خانه بزرگش در گالف‌پورت تخریب و به آتش کشیده شد.

او در واکنش به این اتفاق می‌گوید:  از این واکنش‌ها تعجب نکردم. تاریخ نشان داده وقتی یک ورزشکار جوان، به‌ویژه اگر سیاه‌پوست باشد و از چارچوب ورزش خارج شود و درباره مسائل اجتماعی حرف بزند، محکوم می‌شود. 

خیلی‌ها او را متهم می‌کردند که جوانی میلیونر و ناسپاس است و قدر «رویای آمریکایی» را نمی‌داند. اما خودش در پاسخ می‌گوید:   رویای آمریکایی وقتی معنا دارد که افراد بیشتری بتوانند به آن برسند و فاصله فقیر و غنی کمتر شود. فقط چون من توانستم موفق شوم، دلیل نمی‌شود اسمش رویا باشد. رویا وقتی است که عدالت وجود داشته باشد. من طعم نداشتن بیمه درمانی و گرسنگی در خانه خودم را چشیده‌ام. فکر نکنید موفقیتم به خاطر مهربانی آمریکا بوده، من تمام عمرم سخت جنگیده‌ام.

از نظر فنی، او جزو یکی از نوابغ بسکتبال به حساب می‌آمد، بازیکنی با استعدادی خارق‌العاده که غیرقابل‌پیش‌بینی بود و یکی از بهترین بازیکنان سال اول تاریخ بسکتبال دانشگاهی آمریکا شد.

با این حال، هرگز آن احترام و جایگاهی را که شایسته‌اش بود به دست نیاورد. وقتی از او پرسیدند که آیا موضع‌گیری‌ او به قیمت پایان حرفه‌اش تمام شده، پاسخ داد:  قطعاً همین‌طور است. تاریخ نشان می‌دهد چیز زیادی تغییر نکرده.

ناگفته نماند که سال‌ها بعد، این اقدام او الهام‌بخش حرکت اعتراضی کالین کپرنیک شد. کسی که به نشانه اعتراض به خشونت پلیس و تبعیض نژادی، هنگام سرود ملی زانو زد و در نهایت از NFL کنار گذاشته شد.