داستان عکس معروف در میان آوارها در محله رسالت تهران

چندی پیش در پی حملات رژیم صهیونی- آمریکایی به پایتخت کشورمان، چند ساختمان مسکونی در محله رسالت در شرق تهران کاملا تخریب شدند و ساکنان آن نیز به شهادت رسیدند و امدادگران جمعیت هلال‌احمر برای عملیات جستجو و نجات به این منطقه اعزام شدند.

محمود حیدری ۳۳ ساله، یکی از امدادگرانی است که از استان خراسان جنوبی برای کمک به مردم پایتخت، روانه تهران شده است و در چندین عملیات نجات مختلف اعم از حمله به میدان رسالت حضور داشت. در همین مأموریت بود که عکسی از او در حالیکه دو عروسک کودکانه در دست دارد و در آواره های یک منزل مسکونی قدم برمی دارد؛ در شبکه های اجتماعی و رسانه ها بارها بازنشر شد و به نماد حمله دشمن به مناطق مسکونی و شهید شدن کودکان و زنان تبدیل شد.

حیدری درباره امدادرسانی در تهران می گوید: من ۱۲ سال امدادگر بودم و در عملیات های مختلف حضور داشتم؛ اما اخیرا کارمند اداری شده بودم تا اینکه جنگ ۱۲ روزه آغاز شد. از همان روزهای اولیه درخواست دادم که دوباره به عنوان امدادگر به مناطق جنگی برای امدادرسانی اعزام شوم اما قسمت نشد و از این بابت خیلی ناراحت بودم تا اینکه مجددا حملات دشمن علیه کشورمان آغاز شد و این بار نوبت من بود که به پایتخت اعزام شوم و حتی به هلال احمر استان اعلام کرده بودم اگر ایندفعه من را برای کمک نفرستند؛ از جمعیت استعفا می دهم.

او می افزاید: روز دوم حملات بود که به همراه ۷ نفر دیگر از امدادگران استان خراسان جنوبی به تهران رسیدیم و در پهنه شمال مستقر شدیم. در کمترین زمان ممکن امدادرسانی را آغاز کردیم و به محلات مختلف که مورد حمله دشمن قرار گرفته بودم بارها اعزام شدیم و واقعا صحنه های دردناک زیادی دیدم اما هیچکدام به اندازه حمله به مناطق مسکونی رسالت برای من سنگین نبود.

این امدادگر هلال احمر ادامه می دهد: نمیدانم روز چندم از جنگ بود که عصر به ما خبر دادند مناطق مسکونی محله رسالت مورد حملات شدید قرار گرفته و ما فورا به منطقه اعزام شدیم و از باقی مانده های ساختمان کاملا مشخص بود که منازل مسکونی را هدف قرار داده اند.

حیدری می گوید: مواجهه با خرابه هایی که از خانه های محدوده رسالت مانده بود؛ واقعا سخت بود چون مشخص بود در زمان حمله، ساکنان این ۴ ساختمان ۲۴ واحدی، در خانه بوده اند و قطعا این حملات، تلفات بسیاری داشته است و پیش بینی می شد حداقل ۴۰ نفر در زمان حمله در خانه هایشان حضور داشته اند. اما تلاش ها برای پیدا کردن افراد زنده ادامه داشت تا اینکه ۳ نفر که یک خانم، یک مرد مسن و یک پسر جوان بودند از طبقه پنجم یک ساختمان زنده پیدا شدند.

او می افزاید: بعد از پیدا کردن این سه نفر، امید داشتم ساکنان زنده بیشتری پیدا کنیم اما از آواره ها مشخص بود دیگر کسی زنده نمانده پس شروع کردیم به جستجو برای پیدا کردن پیکرها اما شرایط به قدری بد بود که بعد از کمی جستجو متوجه شدیم حتی اکثر پیکرها کامل نیستند و تنها ۴ پیکر سالم پیدا شد و از سایرین فقط تکه هایی از بدن باقی مانده بود و ما تا جایی که می توانستیم آنها را جمع آوری کردیم.

این امدادگر با اشاره به صحنه های دلخراشی که از آن عملیات به خاطر دارد؛ ادامه می دهد: صدای فریاد و ضجه های خانواده های افرادی که عزیزانشان در آن ساختمان ها زندگی می کردند هنوز در گوشم است. مخصوصا مادری که می گفت فقط چند دقیقه کودک ۷ ساله اش را در خانه تنها گذاشته و برای خرید به بیرون رفته بود اما بعد از حملات به دنبال پیکر کودکش می گشت و هیچوقت هم پیدا نشد.

حیدری با اشاره به عکسی که از او وایرال شده بود؛ می گوید: هوا دیگر تاریک شده بود، من و سایر امدادگران هنوز در حال جستجو در بین خرابه بودیم که یک دفعه چشمم به چند عروسک دخترانه خورد، ناخودآگاه آنها را برداشتم و در دستم گرفتم و انگار همان لحظه را یک عکاس ثبت کرد. با دیدن عروسک ها حالم خیلی بیشتر بد شد زیرا خودم یک خواهر کوچک دارم و همیشه وقتی برایش عروسک می خریدم خیلی خوشحال می‌شد، اما از تصور اینکه این اتفاق شاید برای خواهرم رخ دهد واقعا اذیت شدم تا اینکه دقایقی بعد تقریبا در همان محل با پیکر دختر بچه ۴ تا ۵ ساله ای مواجه شدیم که شاید صاحب همان عروسک ها بود.

او می افزاید: عملیات در محله رسالت چند روز به طول انجامید و حتی آسمان نیز با دیدن این صحنه ها باریدن گرفت. به خاطر دارم زنی را که دو روز تمام در کنار این آواره ها حتی در زیر باران نشسته بود و گریه می کرد چون خانه خواهرش و خانواده اش در این ساختمان بود و امید داشت تا حداقل پیکرهایشان را پیدا کنیم و بتواند مزاری برای عزیزانش تهیه کند.

این امدادگر می گوید که در جنگ ۱۲ روزه در سایر مناطق جنگی حضور داشته و این اولین بار نیست که امدادسرانی در جنگ را تجربه می کند اما صحنه هایی که در محله رسالت تهران را دیده هیچوقت فراموش نمی کند. ساختمان های مسکونی رسالت از بین رفته اند و دیگر از آن ساختمان های بلند چیزی باقی نمانده؛ اما وسایل شخصی ساکنان این ساختمان ها که در بین آواره ها دیده می‌شد، نشان می داد تنها چندساعت قبل از حمله، زندگی در این خیابان جاری بوده و صدای بازی کودکان در محله شنیده می‌شد و همه این ها نشان می دهد در حملات اخیر برخی خانه های مسکونی آسیب دیده اند و افراد غیرنظامی بسیاری قربانی این جنگ شده اند که قطعا حقشان این نبود.