سینمای کودک به اندازه مدرسه مهم است/ «سفر به لیمونیا» اثری درباره همدلی و رفاقت است

به گزارش خبرنگار ایلنا، فیلم سینمایی «سفر به لیمونیا» به کارگردانی کمال مقدم این روزها در سینماهای کشور در حال اکران است. «سفر به لیمونیا» اثری در سینمای کودک به حساب می‌آید که برای اولین بار در جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان نمایش داده شد.

به بهانه اکران این فیلم سینمایی با کارگردان آن گفت‌وگویی داشتیم که در ادامه مشروح آن را از نظر می‌گذرانید:

«سفر به لیمونیا» چگونه شکل گرفت؟

سال‌هاست که در زمینه سینمای کودک فعالیت می‌کنم، در این سال‌ها بچه‌ها را مطالعه کردم و سعی داشتم از دغدغه‌هایشان بگویم، با همین رویکرد در موسسه‌ام با کودکان صحبت کردم و طی صحبت‌های متعدد به طرح «سفر به لیمونیا» رسیدیم.

بیشتر طرح‌ها را خودم ارائه می‌دهم و گروهی به عنوان گروه نویسندگان فیلمنامه را می‌نویسند. احساس کردم که این اثر می‌تواند فیلم خوبی باشد و خوشبختانه امروز که به نمایش درآمده با بازخوردهای خوبی روبرو شده‌ایم.

محمدرضا شیرخانلو یکی از نویسندگان این فیلم است. اعتماد به یک بازیگر نوجوان برای نگارش فیلمنامه چگونه شکل گرفت؟

ایشان و آقای حاتمی فیلمنامه این اثر را نوشته‌اند. محمدرضا شیرخانلو به نسل امروز کودکان و نوجوانان نزدیک‌تر است و دغدغه‌هایشان را می‌شناسد و به نظرم آمد که ترکیب ایشان و مجید حاتمی می‌تواند اتفاق خوبی را رقم بزند که خوشبختانه به نظرم این اتفاق رخ داد.

من از نسلی هستم که در دوران کودکی با دوستانم در کوچه و خیابان بازی می‌کردیم، آنجا ما همدلی کردن، با هم بودن و رفاقت را یاد گرفتیم اما بچه‌های امروز معمولاً در خانه هستند و با فضای مجازی، بازی‌های کامپیوتری و... سرگرم می‌شوند، آن زمان ما همه بچه‌های محله همدیگر را می‌شناختیم ولی الان بچه‌های یک ساختمان یکدیگر را نمی‌شناسند و اصلاً بازی نکردن در کوچه و خیابان را نشانه‌ای از شیک بودن می‌دانند. ما از این بازی‌ها خیلی چیزها یاد گرفتیم ولی باید بدانیم که بچه‌های امروز با نسل ما تفاوت بسیاری دارند و برای نزدیک شدن به آن‌ها نیاز به شناخت داریم.

به همین دلیل در تیم نویسنده‌های این اثر ما محمدرضا شیرخانلو را می‌بینیم که متولد سال ۸۵ است و مجید حاتمی که متولد سال ۶۳ است. مجید حاتمی چیزهای ارزشمندی از دهه ما دیده و شیرخانلو هم بچه‌های این دهه را می‌شناسد و من هم از آنجا که معلم هستم با شاگردان بسیاری از این نسل صحبت می‌کنم و در ارتباط هستم تا فاصله موجود بین ما و نسل امروز را حل کنم و در آثارم به آن‌ها نزدیک شوم.

آیا سینمای کودک در کشور ما تا این حد جدی گرفته می‌شود که برقراری ارتباط با کودکان در اولویت باشد؟

بچه‌ها آینده مملکت را می‌سازند، به نظر من هیچ ژانری مهم‌تر از ژانر کودک و نوجوان نیست، ما با سینما می‌توانیم به کودکانمان بیاموزیم که چطور می‌توانند با هم سازش کنند، همراه شوند، با هم زندگی کنند و... .

من پیش‌تر در سینمای بزرگسال کار می‌کردم و از یک جایی به بعد شاهد بودم که سینمای ما گرفتار کمدی‌هایی شده که واقعاً مورد پسند من نیستند. البته نمی‌خواهم این سینما را به طور کل رد کنم، قطعاً سینمای کمدی هم لازم است اما امروز همه چیز در خدمت این ژانر قرار گرفته است و فیلم‌ها سعی دارند به هر قیمتی که شده مخاطبشان را بخندانند.

همان زمان تصمیم گرفتم به سینمای کودک بیایم و خوشحالم که در این سینما حرف‌های درستی زدم. صادقانه بگویم که «سفر به لیمونیا» فیلم شریفی است، بسیاری از مخاطبان هم این نکته را به من گفته‌اند که چه حرف‌های خوبی در این فیلم مطرح کردی و «سفر به لیمونیا» را اثری درباره همدلی، با هم بودن، دوست بودن و رفاقت دانستند.

متأسفانه به سینمای کودک اهمیت چندانی داده نمی‌شود در حالکیه به نظر من این سینما باید در اولویت هر کشوری باشد ولی متأسفانه شرایط اقتصادی کشورمان به شکلی است که مسائل اقتصادی در اولویت قرار گرفته و سینمادارها هم حق دارند که از فیلم کودک چندان استقبال نکنند و به دنبال اکران فیلم کمدی باشند چون به هر حال هر اکرانی باید توجیه اقتصادی داشته باشد.

سینمای کودک و نوجوان سینمای درجه دو یا سه نیست، این سینما را به اندازه مدرسه مهم می‌دانم، هر زمان که مدرسه اهمیتی نداشت می‌توانیم بگوییم که سینمای کودک و نوجوان هم هیچ اهمیتی ندارد.

آیا «سفر به لیمونیا» به عنوان محصول نهایی همان اثری است که ابتدا در نظر داشتید؟

تا نود درصد به آنچه که می‌خواستم رسیدم و از بازخوردها هم می‌توانم بگویم که اثر مورد پسند مخاطبان قرار گرفته است. برخی انتقادها که مطرح می‌شود مربوط به کودکان نیست، معمولاً والدین نسبت به فیلم انتقاد می‌کنند که مثلاً حوصله‌شان از دیدن فیلم سر رفته در حالیکه این فیلم برای کودکان ساخته شده و آن‌ها با فیلم به خوبی ارتباط برقرار کرده‌اند.

آیا از شرایط اکران رضایت دارید؟

از این بابت که جسارت داشتیم و فیلم را در این شرایط اکران کردیم خوشحالم، فیلم‌های کودک و نوجوان دیگری هم بود که صاحبان آن آثار حاضر نبودند در این شرایط اثرشان را اکران کنند اما ما این کار را کردیم. اینکه کودکان و نوجوانان در این شرایط فیلمی در سینماها دارند که می‌توانند برای دیدنش به سینما بروند برای من بسیار خوشحال‌کننده است.

فیلم «سفر به لیمونیا» با مخاطب کودک همان کار مدرسه را می‌کند و من به عنوان فیلمساز فقط سعی کردم پیام فیلمم را در قالب یک قصه سرگرم‌کننده به مخاطبم ارائه دهم تا از در حین آموزش از دیدن آن لذت ببرد.