آتش‌بازی بالوگان در افتتاحیه رویایی آمریکا مقابل پاراگوئه

به گزارش ایلنا، پس از سال‌ها انتظار و زمینه‌سازی، سرانجام جام جهانی ۲۰۲۶ فرا رسید و جمعه شب، فوتبال آمریکا نیز رسماً تولد جدید خود را جشن گرفت.

نمایش مقتدرانه تیم ملی مردان آمریکا در برابر حریف خود به حدی خیره‌کننده بود که تمام تردیدهای گذشته را از بین برد؛ تیمی که با اهداف چندگانه پا به این تورنمنت گذاشته بود و سال‌ها تلاش می‌کرد تا نگاه‌ها را به فوتبال این کشور، چه در داخل و چه در خارج از مرزها تغییر دهد. فارغ از اینکه از کدام نقطه جهان به تماشای این مسابقه نشستید، تصویری را دیدید که پیش از این هرگز از این تیم سراغ نداشتید؛ اسکوادی کاملاً آماده و مصمم برای تصاحب این موقعیت تاریخی.

اولین مسابقه یانکی‌ها در جام جهانی با پیروزی ۴ بر ۱ به پایان رسید، اما حقیقت این است که این برد معنایی فراتر از این ارقام داشت. برای هواداران متعصب، این مسابقه نقطه اوج یک سفر ده ساله برای یک نسل طلایی بود و برای مخاطبان جدید، همان نمایشی بود که دل‌ها و ذهن‌ها را تسخیر می‌کند؛ یعنی دقیقاً همان فرصتی که این تیم در تابستان امسال به دنبالش بود.

جریان این دیدار را موقعیت‌های متعددی رقم زد که شاگردان پوچتینو با استفاده از آن‌ها، مدافعان بی‌دفاع پاراگوئه را تسلیم کردند. این آتش‌بازی خیلی زود و در دقیقه هفتم با یک گل به خودی آغاز شد؛ جایی که همکاری تماشایی کریستین پولیشیچ و وستون مک‌کنی، یک شروع ایده‌آل را برای میزبان رقم زد.

داستان بازی از این هم جذاب‌تر شد و با تزریق اعتمادبه‌نفس به ساق بازیکنان، پاراگوئه دیگر توان مقابله نداشت. آن‌ها روی گل دوم آمریکا اسیر تیزهوشی پولیشیچ و فولارین بالوگان شدند؛ پاس تماشایی کاپیتان با ضربه تمام‌کننده بالوگان در دقیقه ۳۱ به گل دوم تبدیل شد. سپس در وقت‌های تلف‌شده نیمه اول، بالوگان بار دیگر زهر خود را ریخت تا دبل خود را کامل کند؛ او پاس مالیک تیلمان را تصاحب کرد، دو مدافع را با حرکتی تکنیکی از پیش رو برداشت و توپ را به گوشه بالای دروازه فرستاد.

البته این شب رویایی کاملاً هم بی‌نقص نبود، چرا که آمریکا در دقیقه ۷۳ روی یک غفلت، گلی توجیه‌ناپذیر را از مائوریسیوا دریافت کرد. با این حال، هنوز زمان کافی برای جیو رینا باقی مانده بود تا با زدن گل چهارم در آخرین ثانیه‌های بازی، اتمسفر استادیوم را دوباره به اوج برساند. این آتش‌بازی چهارگله، بیشترین تعداد گل زده آمریکا در یک مسابقه جام جهانی را ثبت کرد و رکوردی را شکست که از سال ۱۹۳۰ (برتری ۳ بر ۰ مقابل بلژیک و پاراگوئه) دست‌نخورده باقی مانده بود.

این‌ها همان لحظاتی هستند که تنور جام جهانی را داغ می‌کنند و روح تازه‌ای به کالبد یک تیم و یک کشور می‌دمند. رابطه میان این تیم و هوادارانش در طول ۹۰ دقیقه یک فوتبال نزدیک به توالی بی‌نقص کاملاً دگرگون شد و شاید روزی از این مسابقه به عنوان نقطه آغاز یک مسیر بزرگ برای تیمی یاد شود که اکنون بیش از هر زمان دیگری آماده مواجهه با چالش‌های بزرگ است.

نمرات بازیکنان آمریکا

خط دروازه و دفاع:

مت فریس (۶/۱۰): در همان دقایق ابتدایی بازی محک خورد، اما پس از آن کار زیادی برای انجام دادن نداشت و باید ممنون مدافعان جلوتر از خود باشد.

آنتونی رابینسون (۷/۱۰): وظیفه خود را در جناح چپ به خوبی انجام داد؛ مأموریت اصلی او رساندن توپ به پولیشیچ بود که به بهترین شکل محقق شد.

تیم ریم (۸/۱۰): پاس‌کاری‌های او در کلاس جهانی بود. در یک صحنه پس از لو رفتن توپ نزدیک بود پاراگوئه خطرساز شود و ریم وارد یک کورس سرعت شد، اما به موقع به موقعیت خود بازگشت.

کریس ریچاردز (۷/۱۰): دو فرصت خوب برای گلزنی داشت اما ضرباتش با فاصله کم به اوت رفت. پس از هفته‌ها نگرانی، مچ پای او کاملاً آماده و سالم به نظر می‌رسید.

الکس فریمن (۷/۱۰): یک بار توپ را به راحتی لو داد، اما در مجموع عملکرد بسیار تحسین‌برانگیزی داشت؛ در فاز دفاعی موفق بود و در کارهای هجومی نیز چند بار به خوبی اضافه شد.

خط هافبک:

تایلر آدامز (۷/۱۰): یک نمایش استاندارد و قابل انتظار از شماره ۶ آمریکا؛ البته دریافت آن کارت زرد ممکن است در ادامه مسابقات برای او گران تمام شود.

وستون مک‌کنی (۸/۱۰): به معنای واقعی کلمه نبض میانه میدان را به خصوص در نیمه اول در دست داشت و به نوعی پاداش زحماتش را روی ثبت گل به خودی حریف گرفت.

مالیک تیلمان (۷/۱۰): بسیار نرم و چشم‌نواز بازی کرد. او با سطح بالایی از اعتمادبه‌نفس ظاهر شد که شاید کمتر از او دیده بودیم و همین روحیه منجر به ارسال پاس گل دوم بالوگان شد؛ هرچند او باید یکی از چندین موقعیت خوب خود را تبدیل به گل می‌کرد.

خط حمله:

کریستین پولیشیچ (۹/۱۰): کاملاً بی‌رحم و مهارناپذیر؛ گل اول را پایه‌گذاری کرد و گل دوم را ساخت تا در طول نیمه اول، طراح اصلی حملات ویرانگر آمریکا باشد. او در بین دو نیمه تعویض شد، اما تا همان زمان هم تاثیر غیرقابل‌انکار خود را بر این بازی افتتاحیه گذاشته بود.

سرجینیو دست (۷/۱۰): یک کابوس تمام‌عیار برای مدافعان پاراگوئه که چندین بار آن‌ها را در صحنه‌های کلیدی جا گذاشت. او در ضربات آخر کمی بی‌دقت بود، اما تماشای بازیش لذت‌بخش بود و این خودش امتیاز بزرگی است.

فولارین بالوگان (۹/۱۰): این همان کاری است که یک مهاجم نوک در کلاس جهانی انجام می‌دهد. تمام‌کنندگی، دریبل‌زنی و زمان‌بندی او همگی بی‌نقص بود و به خوبی در کانون توجهات بار خط حمله را به دوش کشید.

بازیکنان تعویضی و سرمربی:

سباستین برهالتر (۶/۱۰): در آغاز نیمه دوم به جای پولیشیچ وارد زمین شد. با توجه به کیفیت بازی پولیشیچ طبیعی بود که سرعت حملات تیم کمی افت کند، اما انتخاب پوچتینو نشان داد که او با این تغییر برای کنترل بازی موافق است.

تیموتی وه‌آ (۶/۱۰): به جای دست وارد زمین شد و بلافاصله یک موقعیت گلزنی به دست آورد، اما ضربه او به چارچوب دروازه راه نیافت.

ریکاردو پپی (۶/۱۰): حضور کوتاهی در زمین داشت، اما همان ویژگی هفته‌های اخیرش را دوباره نشان داد؛ توانایی بالا در بازی‌سازی و به جریان انداختن دیگر بازیکنان در فاز هجومی.

جیو رینا (۹/۱۰): اواخر مسابقه به میدان آمد، اما زمان کافی برای زدن یک سوپرگل در وقت‌های تلف‌شده را داشت تا حسن ختامی باشکوه بر این پیروزی بزند.

مائوریسیو پوچتینو (۹/۱۰): یک شب رویایی برای سرمربی آرژانتینی که به همه هواداران دلیلی محکم برای باور داشتن به این تیم هدیه داد. او از نظر تاکتیکی کاملاً بی‌نقص عمل کرد تا اتمسفر تیم را در مقتدرانه‌ترین نمایش تاریخ معاصر آمریکا در جام جهانی بالا نگه دارد.

منبع: گل