جام جهانی نسخه ترامپ

به گزارش ایلنا، در شامگاه جمعه و پیش از ساعت ۶ به وقت محلی در استادیوم لس‌آنجلس، بازیگر نقش تد لاسو ـ مدیر خیالی یک تیم در نسخه‌ای غیرواقعی و دلگرم‌کننده از فوتبال ـ قرار است به صدها میلیون بیننده تلویزیونی در سراسر جهان بگوید که فوتبال، جهان را متحد می‌کند.

این در حالی است که جیسون سودیکیس این پیام را در شرایطی مطرح می‌کند که کشور میزبان جام جهانی، هم‌زمان درگیر بمباران کشور دوم گروه G بوده و به‌تازگی رئیس‌جمهور آن کشور نیز کشته شده است. این پیام وحدت احتمالاً به گوش دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، نیز خواهد رسید؛ سیاستمداری که به نوشته گاردین، در دوره دوم ریاست‌جمهوری خود شش جنگ نظامی را آغاز کرده و سیاست‌های مهاجرتی او موجب ممنوعیت ورود عمر آرتان، داور آفریقایی سال، به آمریکا شده است.

شاید این پیام امیدوارکننده برای جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، نیز آشنا باشد؛ مدیری که او هم همواره از نقش فوتبال در اتحاد ملت‌ها سخن می‌گوید. با این حال، او این شعار را با عبارت «پدیلودوس کونیونگیت موندوم» مطرح کرده؛ شعاری لاتین‌مآبانه که روی جام جهانی باشگاه‌ها نقش بسته است.

با وجود این، گاردین معتقد است اینفانتینو بیش از آنکه در قامت یک مدافع خیرخواه فوتبال ظاهر شود، به چهره‌ای نزدیک به سیاست‌های ترامپ شباهت پیدا کرده است. از نگاه این رسانه، رئیس فیفا واکنش چندانی نسبت به حذف یک داور سومالیایی و سایر اعضای خانواده فوتبال که از ورود به آمریکا منع شده‌اند، نشان نداده است.

اکنون که جام جهانی وارد روزهای نخست خود شده و مراسم افتتاحیه و تشریفات آغازین در حال برگزاری است، به باور نویسنده گزارش زمان آن رسیده تا درباره شست‌وشوی ورزشی آمریکایی، امپریالیسم آمریکا در عصر ترامپ و همراهی فوتبال با این روند بحث شود.

گاردین این دوره از جام جهانی را رویدادی تاریخی توصیف می‌کند و می‌نویسد برای نخستین بار مسابقات در کشوری برگزار می‌شود که هم‌زمان با میزبانی جام جهانی، درگیر بحران‌های گسترده سیاسی، نظامی و اقتصادی است؛ موضوعی که به اعتقاد این رسانه، توجه و نظارت چندانی را نیز به همراه نداشته است.

در ادامه گزارش آمده است که قطر دست‌کم در مواجهه با انتقادها صراحت بیشتری داشت. به نوشته گاردین، جام جهانی قطر با تمام انتقادهای مربوط به وضعیت کارگران مهاجر برگزار شد و این موضوع از ابتدا محل بحث بود. نویسنده معتقد است فوتبال از همان زمان وارد فضای تازه‌ای شد؛ فضایی که در آن اینفانتینو تلاش می‌کرد خود را چهره‌ای بین‌المللی و آشنا با مشکلات کشورهای میزبان معرفی کند.

پیش از قطر نیز روسیه میزبان جام جهانی بود. گاردین با اشاره به تحولات بعدی در این کشور می‌نویسد بسیاری از ناظران در آن زمان نتوانستند پیامدهای سیاسی آینده را به‌درستی پیش‌بینی کنند. اکنون اما به اعتقاد این روزنامه، تحولات سیاسی و نظامی آمریکا به شکلی آشکارتر در برابر افکار عمومی قرار گرفته است.

در بخش دیگری از گزارش، نویسنده از فرصت‌های از دست‌رفته سخن می‌گوید. آمریکا به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین قدرت‌های اقتصادی و فرهنگی جهان می‌توانست از جام جهانی برای ایجاد همبستگی و نزدیکی میان جوامع مختلف استفاده کند، اما به باور گاردین، سیاست‌های مهاجرتی و اجتماعی دولت ترامپ نتیجه‌ای متفاوت به همراه داشته است.

گاردین همچنین حذف یک داور سومالیایی از این مسابقات را صرفاً یک تصمیم اداری یا اتفاقی نمی‌داند و آن را بخشی از پیام سیاسی گسترده‌تر دولت آمریکا توصیف می‌کند؛ پیامی که از نگاه نویسنده، بر انزواگرایی و فاصله گرفتن از جهان خارج تأکید دارد.

این رسانه در ادامه به حضور تیم ملی ایران در لس‌آنجلس اشاره کرده و آن را یکی از صحنه‌های نمادین و قابل‌توجه این جام جهانی می‌داند. به اعتقاد نویسنده، هم‌زمانی حضور ایران در مسابقات با تنش‌های سیاسی و نظامی موجود، یکی از تناقض‌های مهم این دوره از رقابت‌ها به شمار می‌رود.

در بخش دیگری از گزارش آمده است که هرچند تاکنون بحران گسترده‌ای در بازار انرژی رخ نداده، اما بسیاری از تحلیلگران نسبت به پیامدهای اقتصادی تحولات اخیر هشدار داده‌اند. افزایش احتمالی قیمت سوخت و تأثیر آن بر اقتصاد جهانی از جمله نگرانی‌هایی است که در این گزارش به آن اشاره شده است.

گاردین همچنین این پرسش را مطرح می‌کند که چرا آمریکا در برابر چنین انتقادهایی با فشار جدی بین‌المللی مواجه نمی‌شود و آیا این مسئله ناشی از جایگاه ویژه این کشور در نظام جهانی است یا خیر.

به باور نویسنده، سیاست‌های انزواگرایانه آمریکا صرفاً تصمیماتی مقطعی یا احساسی نیستند، بلکه بخشی از یک راهبرد اقتصادی و سیاسی بزرگ‌تر محسوب می‌شوند. در این میان، سایر کشورها بیشترین هزینه‌های اقتصادی و سیاسی را پرداخت می‌کنند، در حالی که آمریکا از برخی مزیت‌های ساختاری خود بهره می‌برد.

در پایان، گاردین به نقش جیانی اینفانتینو و آینده مدیریتی او در فیفا می‌پردازد. این رسانه معتقد است نزدیکی بیش از حد رئیس فیفا به برخی جریان‌های سیاسی ممکن است در آینده چالش‌هایی برای او ایجاد کند. جام جهانی ۲۰۲۶ به عنوان بزرگ‌ترین پروژه دوران مدیریتی اینفانتینو شناخته می‌شود، اما در عین حال می‌تواند به نقطه‌ای تبدیل شود که انتقادها از عملکرد او به اوج برسد.

گزارش در نهایت این پرسش را مطرح می‌کند که فوتبال، همان‌گونه که از بحران‌های روسیه و قطر عبور کرد، احتمالاً از این دوره نیز عبور خواهد کرد؛ اما سؤال اصلی این است که پس از پایان این مسیر، چه میزان از اعتماد، محبوبیت و پیوند عاطفی میان فوتبال و افکار عمومی جهان باقی خواهد ماند.