در دهههای اخیر، مفهوم «تابآوری» به یکی از کلیدیترین شاخصها در سنجش پایداری جوامع و نظامهای حکمرانی تبدیل شده است. جهان معاصر با طیفی از بحرانها، از تنشهای اقتصادی و سیاسی گرفته تا همهگیریها، تغییرات اقلیمی و نااطمینانیهای امنیتی روبهروست و همین امر توجه پژوهشگران و سیاستگذاران را بیش از پیش به این پرسش معطوف کرده که چرا برخی جوامع در برابر شوکها فرو میریزند در حالی که برخی دیگر نهتنها دوام میآورند بلکه حتی منسجمتر میشوند.