توافق خوب در واشنگتن، یعنی توافقی که ایران همه چیز را میدهد و چیزی نمیگیرد: توقف کامل غنیسازی و پایان نفوذ منطقهای. این فهرست خواستهها نه یک برنامه دیپلماتیک، بلکه یک فهرست آرزوهاست. این همان ذهنیت متوهم است که باور دارد آمریکا نه تنها میتواند رفتار کشورها را تغییر دهد، بلکه باید ماهیت رژیمها را هم تغییر دهد. این رویکرد در عراق به فاجعه انجامید، در لیبی به هرجومرج و حالا در ایران به بنبست رسیده است.