حماسه کادر درمان در شب ۹ اسفند

محدثه جعفری، گروه اجتماعی: این فاجعه جنگی در چهار نقطه از شهرستان لامرد، یعنی سالن ورزشی، دو منطقه مسکونی و یک سالن در مجاورت مدرسه دبستانه اتفاق افتاد؛ شهری کوچک در جنوب استان فارس که به اذعان رسانه ‎های خارجی، در عرض چند ثانیه به آزمایشگاهی برای یکی از مرگبارترین شیوه‌های کشتار جمعی جدید آمریکا تبدیل شد. این موشکباران، نه بر فراز یک پایگاه نظامی و نه در میدان نبرد؛ بلکه بر فراز خانه‌هایی که مردم در آن زندگی می‌کردند، انجام شد.

به گفته رئیس بیمارستان لامرد، هر یک از این موشک‌ها حامل ۱۸۰ هزار ترکش از جنس ساچمه «تنگستن» بوده‌اند. چهار موشک؛ یعنی ۷۲۰ هزار گلوله فلزی روی محدوده‌ای کوچک از یک شهر با جمعیتی حدود ۳۰ هزار نفری فرود آمدند. در واقع آن روز بر سر هر زن و مرد، فارغ از سن و سالشان، ۲۴ گلوله بارید؛ آزمایش نظامی‌ای که شهروندان لامرد در آن روز شوم قربانی آن شدند.
دکتر سید محمد‌جواد سجادی، رئیس بیمارستان حاج محمود حاج حیدر شهرستان لامرد، درباره روزی که اورژانس این بیمارستان غرق در خون مردم بی‌گناه و غیرنظامی شد به «ایران» می‎گوید:«حوالی ساعت چهارو‌نیم بعدازظهر بود که صدای انفجارهای پی‌در‌پی فضای آرام این شهرستان را درهم کوبید. با شنیدن اولین صدای موشک به‌سرعت خودم را به بیمارستان رساندم. کمتر از ۵ دقیقه، همزمان بیش از ۷۰ مجروح به علت اصابت ترکش‎ های متعدد بر بدنشان خون‌آلود به اورژانس منتقل شدند.

حال بعضی از بیماران وخیم بود و نیاز فوری به جراحی داشتند، به همین دلیل باید به‌سرعت شهدا را از مجروحان جدا می‎کردیم. هنوز نیم ساعت از شنیده شدن صدای چهار انفجار نگذشته بود که آمار مجروحان منتقل شده به بیمارستان به ۱۱۰ نفر رسید. ترکش‎ هایی که در زانو، پا، ساق و پهلوی مردم فرود آمده بودند، باعث قطع شریان حیاتی، فلج نخاعی و نابینایی بسیاری از مجروحان شد. کمک‎ هایی که قرار بود از طرف رئیس‌جمهوری آمریکا به مردم ایران برسد، همان روز اول جنگ، مردم شهرستان لامرد سهم‎شان را دریافت کردند.»
او می‎گوید:«هر ساعتی که می‎گذشت، تعداد مجروحان و شهدا بیشتر می‌شد و در نهایت تعداد افراد منتقل شده به بیمارستان به ۱۱۸ نفر رسید. حدود ۶۵ نفر از مجروحان جراحت سطحی داشتند و سرپایی درمان شدند، اما اوضاع برای باقی خوب نبود. همان شب ۳۲ مجروح به جراحی فوری نیاز داشتند و جراحان ما تا ساعت دو‌و‌نیم نصف شب در اتاق‎های عمل بودند. حتی مجبور شدیم شش نفر از مجروحان را صبح فردای آن روز دوباره به اتاق عمل ببریم. پنج مجروح آن جنایت تروریستی نیز به دلیل شدت جراحات و نیاز به اقدامات فوق‌تخصصی به شهر شیراز منتقل شدند.»
اورژانس بیمارستان لامرد، دیگر بوی الکل نمی‎داد، بوی خون همه جا را گرفته بود تا جایی که مردم برای تردد راحت‎تر پزشکان و پرستاران دست به کار شده بودند و سنگفرش‌های اورژانس را تی می‎کشیدند. رئیس بیمارستان لامرد با اشاره به حضور و همدلی مردم در مورد تعداد شهدای این حمله جنایتکارانه توضیح می‎دهد:«تعداد ترکش‎ هایی که در بدن مردم بی‌گناه این شهرستان فرود آمده بود آنقدر زیاد بود که ۲۱ نفر شهید شدند و البته این آمار شهدا  مربوط به روز اول است.  

در میان شهدا پنج کودک داشتیم. همه کودکان، عزیزان والدینشان هستند، اما یکی از آنها در اصطلاح پزشکی «گلدن بیبی» بود، یعنی فرزند طلایی؛ کودکی که بعد از ۱۰ تا ۱۵ سال درمان ناباروری، خداوند به والدینش هدیه داده بود و متأسفانه در این حادثه شهید شد.»
دکتر سجادی از همدلی کادر درمان در مدیریت بحران این جنایت می‎گوید:«زمانی که تعداد بالایی از مجروحان با حال وخیم به بیمارستان منتقل می‌شوند، مدیریت درمان و رسیدگی همزمان به آنها بسیار دشوار است، اما خدا را شکر با همدلی کادر درمان و پرستاری، حتی پرستارانی که بازنشسته شده بودند به بیمارستان آمدند تا کمک‌حال تیم درمان باشند؛ با این اوصاف، کمتر از چهار ساعت کل بیمارستان را به حالت پایدار درآوردیم.»

بــــرش

جنایت جنگی تمام‌عیار در لامرد
رئیس بیمارستان لامرد درباره سرعت و شدت اصابت ترکش‎ موشک‌های آمریکایی می‎گوید:«شاید ترکش‎ها و سرب‎های استفاده شده در این موشک‎ها سمی نبوده، اما شدت و سرعت ترکش ‎هایی که قبل از برخورد موشک با زمین آزاد شدند به قدری بالا بود که اگر چرخی در شهر بزنید، تیر و ترکش‎هایی که بدن شهر؛ در و دیوار خانه‎ های مردم را سوارخ‌سوراخ کرده است، می‎بینید. تمام شواهد موجود نشان می‎ دهد ۹ اسفند‌ماه یک جنایت تروریستی در این شهرستان اتفاق افتاد که جامعه جهانی باید پیگیر و پاسخگوی آن باشند. خدا همراه مردم بود، اگر این موشک‎ها صبح به شهر اصابت می‎کرد، قطعاً تعداد شهدا به بیش از ۳۰۰ نفر می‎رسید، چون محل اصابت یکی از موشک‎ها نزدیک یک دبستان بود.»