چرا این‌قدر درگیر «عملکرد عالی» شده‌ایم؟

آن‌قدر که خودمان، بدن‌هایمان و حتی فرزندانمان را به سمت یک لحظه تعیین‌کننده هل می‌دهیم؛ یک اجرای کاملاً عیان که باید در برابر چشم جهان تحسین یا نقد شود. چرا ورزشکاران المپیکی مثل Lindsey Vonn، Jessie Diggins یا Ilia Malinin حاضرند این‌همه فداکاری کنند، خطر آسیب جسمی و فشار افکار عمومی را بپذیرند، فقط برای اینکه کاری انجام دهند که پیش از آن هیچ‌کس نکرده است؟