یادم میآید یکبار که با چهرهای گرفته نشسته بودم، پدرم با لبخندی شیطنتآمیز گفت: «قیافهات انگار عزاداره!» درسش ساده بود: زندگی را اینقدر جدی نگیر. در خانواده ما هم کسی از من نمیپرسید «امروز حالت خوش است؟» چنین سؤالی اساساً با طرز فکرشان سازگار نبود.