قوطی سازیخدمات چاپ کارت پی وی سی پرسنلی …مبلمان آمفی تئاتر،رض کوکلید مینیاتوری اشنایدر

کرونا در نوع خود یک پدیده است. پدیده‌ای با ابعاد سیاسی، روانشناختی، اقتصادی و اجتماعی بسیار. از زمان شیوع آن، مطالعات مختلف نیز آغاز شده است و اندیشمندان هر حوزه سعی بر آن داشتند تا بر تمرکز بر جنبه خاصی از آن، اطلاعات ارزشمند و موثری  را بدست آورند. اما در این بین مطالعات جامعه‌شناختی جایگاهی ویژه دارد. هم از این رو که زندگی اجتماعی بیش از پیش با این ویروس درگیر شده‌ است و هم از این باب که تاثیرات آن پس از خاتمه و فروکش‌کردن، همواره ادامه خواهد داشت. بنابراین، ضرورت به سراغ «سیدحسن حسینی»، «جامعه شناس و استاد دانشگاه» رفتیم تا نظرات وی را در خصوص ابعاد اجتماعی کرونا بیشتر بدانیم. ابعاد اجتماعی شیوع کرونا چیست؟ تقریبا از نوامبر ۲۰۱۹  [آبان  ماه ۱۳۹۸] بود که جامعه انسانی از طریق ویروسی نوظهور در چین به نام کرونا تحت تاثیرهمه جانبه‌ای قرار گرفت.  این ویروس با سرعت بسیار زیادی در سطح ۵ قاره منتشر و تحت عنوان کووید ۱۹ نامگذاری شد. از ویژگی‌های این ویروس این است که اولا پدیده‌ای است که حیات انسانی را به خطر انداخته و دوم اینکه بخشی از افراد انسانی وجامعه را نسبت به سایر افراد و جامعه بیشتر تحت تاثیر خود درآورده است.  اگر در گذشته امراضی مانند سرخک، مخملک و سیاه سرفه کودکان را بیشتر مورد مرگ و میر قرار می داد، این ویروس بیشتر افراد در سنین میانسالی و سالمندان ومبتلایان به امراض سخت قبلی را هدف نابودی قرار داده‌است. به همین دلیل من این ویروس را ویروس جهانشمول جهان پریش شکارگر ویژه بزرگسالان نام گذاشته‌ام. جهانپریش به این دلیل که تمام جوامع را تقریبا همزمان تحت تاثیر خود قرار داده‌ است و اوضاع طبیعی اقتصادی و روابط اجتماعی‌شان را دچار آشفتگی کرده‌است. نکته ‌دیگری که وجود دارد این است که این ویروس در شرایطی ظاهر شد که جهانی شدن در معنای وسیع خود در روابط اقتصادی، روابط اجتماعی، حمل و نقل‌های هوایی و زمینی و کالایی و جابجایی‌های توریستی گسترش یافته بود و همین موجب شد که ویروس از مبدا پیدایش خود که کشور چین بود به سرعت به سایر قاره‌ها و جوامع انتقال یابد و به همین ترتیب، مراکزی را که در آن جمعیتی بیشتر و فشرده در رفت و آمد بودند، نیز در انتقال این ویروس نقش بسزایی بازی کردند. مثلا درشمال شرق فرانسه و در شهر مولوز نشست سالانه بابتیستها با حضور ۲۵۰۰ نفراز همه نقاط فرانسوی زبان  و به مدت ۵ روز برگزار شد و بعنوان یکی از اولین مراکز انتقال و انتشار این ویروس در فرانسه مطرح شد همچنانکه شاهد بودیم که شهر قم در ایران بواسطه موقعیت بین الملی‌اش در تحصیلات دینی و زیارتی با چنین وضع مشابهی مواجه شد. بنابراین می توان گفت این ویروس درمکان های  پرازدحام و پرجمعیت زودتر ظاهر شده‌است و موجبات انتقال را فراهم آورده‌اند. ابعاد اقتصادی – اجتماعی تاثیر کرونا بسیار وسیع بوده و جوامع مختلف همچنان در وضعیت اثرپذیری همه جانبه ای ناشی از ورود این دشمن درمان ناشناخته‌اند. لذا به نظر من در شرایط فعلی صحبت از پسا کرونا در حوزه جامعه و سیاست بسیار سخت و نامحتمل است؛ ولی برای پیش‌بینی در اوضاع اقتصادی جوامع بدلیل وجود شاخصه‌های تاثیرپذیرفته در این حوزه، اقتصاددانان می‌توانند پیش‌بینی‌هایی داشته باشند. اما درشرایط فعلی و در بخش روابط در جامعه انسانی می‌توانیم با توجه به ساختارهای اقتصادی – اجتماعی کشورهای مختلف، وضعیت آنان را مورد مشاهده و مقایسه قرار دهیم  و تحولات رخ داده را مورد تبیین قرار دهیم که به چند مورد آن اشاره می‌کنم. کرونا اگرچه ویروسی است که همه را درگیر می کند؛ اما این به آن مفهومی نیست که در میان همه افراد در گروه‌های سنی، جنسی و اقشار مختلف اجتماعی یکسان عمل کند. مثلا در گروه‌های سنی مختلف بیشترین افراد فوت شده ناشی از این ویروس گروه‌های سنی بالای شصت سال بوده و در همین ارتباط، افراد بالای هفتادو پنج سال ۹۰ درصد فوتی‌ها را داشته‌اند که تعداد قابل توجهی از آنان قبل از واگیری کرونا با امراض صعب العلاجی درگیر بوده‌اند.  کرونا اقشار ضعیف و کم در آمد جوامع و من جمله ایران را بیشتر از سایر اقشار در معرض مشکلات اجتماعی قرار داده است. یکی از ضرورت‌های پیشگیرانه و جلوگیری از گسترش همه جانبه این ویروس سیاست اجرای قرنطینه و تعطیلی مراکز آموزشی؛ تولیدی و خدمات و فروش بوده و همچنان است. در چنین شرایطی اقشارکم درآمدی که از طریق کارهای روزانه و موقت به کسب درآمد و امرار معاش می گذرانده‌اند و هیچگونه حق استفاده از بیمه بیکاری و درآمد دیگری در شرایط قرنطینه برخوردار نبوده و نیستند، این افراد زندگی‌شان از هم پاشیده شده‌است. به همین لحاظ کشورهایی که وضع اقتصادی بهتری داشته و دارند همواره توانسته‌اند با برنامه‌ریزی نسبتا مناسبی معضل افراد بیکار شده را به لحاظ درآمدی قابل حل کنند؛ اما متاسفانه در ایران به دلیل شرایط چندین ساله تحریم‌ها و خالی بودن خزانه دولت امکان پوشش مناسب بیکارشدگان ( اعم از آنانی که بیمه بیکاری دارا می‌باشند و یا اکثریتی که کارهای آزاد بدون بیمه بیکاری دارند ) فراهم نبود.  بطوریکه در اختصاص مبلغ یک میلیون تومان به سرپرستان خانوار با هزار اما و اگر مواجه شدیم. در شرایط پیش آمده باید همه نهادها و قوای دیگر در حاکمیت با همه امکاناتی که در دسترس دارند؛ از مسیر و با مدیریت قوه مجریه به کمک مردم بیایند. در بسیاری از کشورها از جمله ایران بالاترین مسوولین شرایط کرونایی را همچون شرایط جنگی اعلان کرده‌اند. از ایجابات شرایط جنگی در جامعه یعنی همه اولویت‌ها و امکانات جامعه اعم از نهادهای حکومتی و مردمی در اختیار فرماندهی (در شرایط جنگ ویروسی بخش اجرایی حاکمیت فرماندهی می‌کند) برای مقابله قرار داده می‌شود؛ امری که با وجود گذشت بیش از دوماه از وضعیت کرونایی در جامعه ایرانی هنوز بطور کامل محقق نشده‌است. یکی دیگر از ابعاد تاثیر گذاری کرونا این بود که افراد به لحاظ فیزیکی از یکدیگر فاصله گرفته‌اند اما بنظر من فاصله گیری فیزیکی باعث فاصله گیری فرهنگی و اجتماعی میان افراد جامعه خصوصا در حوزه خانواده آنها نشده‌است.  ما در رابطه اجتماعی با دیگران مبادله کلام، فکر و اندیشه می کنیم .خوشبختانه به دلیل وجود رسانه‌های جمعی و دیجیتال اتفاقا کرونا و خانه نشینی، مراوده بیشتر را میان اعضای خانواده و دوستان و آشنایان فراهم آورده‌است. برای مثال فردی که در تهران سکونت دارد اما والدین و بستگان نزدیکش در مشهد زیست می‌کنند  و قبلا  گاه به گاهی با آنها تماس می‌گرفت، در حال حاضر با آنها روزانه تماس می گیرد تا از حال آنها برخوردار بشود و بالعکس. اما خانه نشینی ناشی از شرایط قرنطینه کرونایی تاثیراتی در خانه و روابط خانوادگی با خود بهمراه آورده‌است که این تاثیرات به تناسب وضعیت اقتصادی – اجتماعی و فرهنگی اقشار مختلف متفاوت است بود. بخشی از این تفاوت به ابعاد خانواده به لحاظ  تعداد اعضای خانواده و میزان برخورداری هر خانواده از سطح مسکنی است که در اختیار دارند. برای مثال یک خانواده ۴ نفره در یک واحد  ۳۰ یا ۴۰ متری قطعا همان شرایطی را نخواهند داشت که یک خانواده دیگر با همین تعداد در یک واحد مسکونی۱۲۰ متری آپارتمانی دارند. قطعا میزان بهم ریختگی روانی بیشتر و ستیز میان همسران با یکدیگر یا با فرزندانشان به مراتب در واحد مسکونی کوچکتر نسبت به واحدی بزرگترقابل پیش‌بینی است. همچنین در خانواده هایی که نان آور خانواده (عمدتا مردان) که در این شرایط مجبور به خانه ماندن هستند شرایط برایشان غیر قابل تحمل‌تر و در نتیجه امکان کشمکش بیشتری میان آنان و همسر و فرزندانشان قابل پیش‌بینی است. اگر چه  کرونا و قرنطینگی در مواردی اختلافات خانوادگی را افزایش می دهد ولی در مواردی تاثیر مثبت خواهد داشت و باعث می‌شود همه اعضای خانواده از حضور یکدیگر بهره مند شوند و محیط خانه آنها گرمتر از قبل شود. شاغلین خانواده در بیرون در شرایط خانه ماندن به مدت طولانی نسبت به زحمات همسرانشان در خانه بیشتر وقوف می‌یابند و کودکانی که مهد کودک و مدرسه می‌رفتند در این شرایط از محبت با والدین بودن برخوردار می‌شوند  و و و . به نظر من کرونا بر رفتار انسان‌ها در سازمان‌های اداری نیز تاثیر گذاشته‌است. بسیاری از کارمندانی که به دلیل ضرورت  با استرس و با ذهنی آشفته و عدم اعتماد و اطمینان به دیگری یا ارباب رجوع به محل کار خود می‌روند، همین امر در نوع روابط آنها میان همکاران و ارباب رجوع تاثیر می گذارد و گاه تنش هایی را میان آنها به وجود می آورد. رفتار مردم در شرایط کرونایی را چگونه ارزیابی می کنید؟ عموما رفتار هماهنگ و همدلانه و تعاون گرایانه جامعه ما علیرغم مشکلاتی که با آن مواجه هستیم ، رفتارهای قابل تحسینی است.علی رغم اینکه مردم با مشکلاتی در حوزه اقتصادی مواجه هستد عده‌ای اما به کمک افراد نیازمند در میان فامیل و آشنایان نیازمندتر از خود شتافته‌اند وسعی کرده‌اند آنها را مورد حمایت قرار دهند. با توجه به اینکه سازمان‌های مدنی در جامعه ما ضعیف هستند؛ بنابراین باز در چنین شرایطی مردم با همیاری به یکدیگر به گونه‌ای جایگزین سازمان‌های مردم نهاد شدند. اما چنانکه در بالا گفته‌ام بخشی از مردم بدلیل مشکل درآمد باید اشتغال داشته و درآمد داشته باشند. بنابراین مجبور هستند از منزل بیرون بیایند و همین موجب اوجگیری مجدد تعداد مبتلایان خواهد شد. از این رو اگر ما بخواهیم بار افراد مبتلا به کرونا را کم کنیم، بایستی قرنطینه ما قرنطینه حساب شده باشد. به این صورت که باید امکانات قرنطینه مناسب را فراهم کنیم. یعنی بخش‌های مختلف حاکمیت باید خزانه خود را در اختیار قوه مجریه که در این شرایط فرماندهی اداره این وضعیت را به عهده دارد،  قرار دهند تا به کسانی که بیکار شده‌اند ویا درآمد کافی ندارند، کمک کنند. خود همین امر هم پیامدهای نامطلوبی برای جامعه خواهد داشت. وقتی فردی نان‌آور خانواده است و امکانی نیست که به وظیفه نان آوریش جامه عمل بپوشاند، مطمنا خانواده‌ی وی از هم خواهد پاشید و فرزندان وی دچار مشکلاتی در جسم، روان و پیشرفت اجتماعی  خواهند شد. دلایل رفتارهای مردم چیست؟ نکته‌ای که وجود دارد این است که ما در جامعه خود دچار یک سرگشتگی در تصمیمگیری هستیم؛ یعنی هنوز که هنوز است رییس جمهور یک سخنگو است و مراکز حوزه‌های علمی پزشکی چند سخنگو دارند و سخنگویان دیگری از سایر نهادها و سازمانها نیز وجود دارد. این بهم ریختگی یکی از بدترین مواردی است که در چنین شرایطی باید بدان پرداخت.  تکلیف مردم باید مشخص باشد و مشخص شدن تکلیف مردم نیازمند تصمیمات مرکزیت یافته یک صدا برای کوتاه مدت، میان مدت و بلند مدت است. برای مثال مشخص کنند طی ۱۵ روز آینده  قرار است چه کارهایی انجام شود. چند دستگی و چند حرفی نباید وجود داشته باشد. مردم را در سرگردانی قرار دادن یعنی سیاست‌های مناسب نداشتن. بنابراین همه باید یک صدا و در چارچوب سیاست های کلی که حکومت تعیین می کند با یک فرماندهی واحد راه را به پیش ببرند تا بتوانند اعتماد مردم را به بهترن نحو بدست آورند و تنها در این صورت است که مردم نیز از دستورات اطاعت خواهند کرد. از طرفی بخشی از سردرگمی مردم به دلیل فقدان برنامه‌ریزی مناسب برای اداره مناسب اقتصاد جامعه در شرایط قرنطینگی است. به هر صورت کشورهایی که شاهدشان هستیم میلیاردها میلیارد دلار سرمایه گذاری کرده‌اند تا در شرایط قرنطینگی، زندگی  افراد و اصناف بیکار شده را تامین کنند؛ ولی ما در کشورمان امکانات موجود را نداشتیه‌ایم و یا اگر بوده هم کافی نبوده است. به خصوص اینکه سازمان‌های دیگر حکومت که امکاناتی در اختیار داشند به درستی امکانات خود را در اختیار دولت قرار ندادند. به  قول قدیمی‌ها گفته می‌شود« بی مایه فطیر است» یعنی اگر می خواهید چیزی را در جامعه اجرا کنید باید شرایط‌ اش هم باشد. برای مثال اگر می‌خواهید قرنطینه مناسب داشته باشید باید مشخص کنید چه میزان بیکار خواهید داشت و چه میزان با مشکل درآمد مواجه خواهید شد. راهکارهای مواجه با کرونا چه هستند؟ درست است که میزان تلفات در ایران کم بوده (هر چند آماری که دولت می دهد از نظر افکار عمومی کاملا پذیرفته نیست)، اگر آماری سخنگوی وزارت  بهداشت را بپذیریم این امر به این مفهوم نیست که کرونا پایان گرفته باشد. چون همه کسانی که متخصص هستند زمانی بین یک سال تا ۱۸ ماه پیش‌ بینی کرده‌اند که واکسن و داروی این ویروس شناخته شده و توزیع شود. بنابراین واضح است که ما چیزی در حدود یک سال و نیم ؛ همواره با این ویروس مواجه خواهیم بود. لذا اگر بخواهیم این ویروس درست مقابله کنیم باید راهکار بهداشتی -اجتماعی مناسب داشته باشیم. بایستی برنامه‌ریزی کاملا مناسب و متعاملانه با مردم  داشته باشیم. برای بخش‌های مختلف جامعه مثل آموزش و پژوهش و اقتصاد و حمل و نقل شهری و بین شهری و مواری که کل جامعه را خدمات‌ رسانی می‌کند برنامه‌ریزی مناسب و پروتکل مناسب داشته باشیم .توجه داشته باشیم که بسیاری از افراد ممکن است بعد از درمان هم مشکلات دیگری پیدا کنند؛ لذا برای این زمان هم برنامه داشته باشیم. بسیاری از خانواده‌هایی که افرادی را در شرایط کرونا از دست داده‌اند؛ اما نتوانسته‌اند برای آنها خاکسپاری کنند همواره با مشکلات روحی و روانی به سر می‌برندکه لازم است برای آنها نیز تدابیری اندیشید. شرایط دوران کرونایی  بهترین زمانی است که مجموعه حاکمیت یکجا؛ از طریق خدمات‌رسانی مناسب  به مردم سرمایه و اعتماد اجتماعی‌اش را نسبت به وضع موجود افزایش دهد و یا بالعکس همین میزان سرمایه و اعتماد اجتماعی را کاهش دهد.