ده سال است که به صورت مستمر از افراد دارای معلولیت ذهنی در ایران عکاسی می کنم و در این مدت مسئله برای من نه ثبت تفاوتها بلکه فهم شیوه نگاه آنها به جهان است. آنهایی که زیست روزمرهشان برخلاف کلیشههای رایج سرشار از میل به زندگی، مشارکت اجتماعی و تجربه شادی است. چندی پیش، با اهدای دوربین عکاسی از سوی یکی از خیرین به این مرکز، عکاسی به یکی از فعالیتهای داوطلبانه و مورد علاقه این افراد تبدیل شد. دوربین عکاسی این بار از دست عکاس حرفهای خارج شد و به ابزاری برای بیان شخصی آنها بدل شد و دوربین نه ابزار …