در جهان، از هر سه زن، یک نفر تجربه نوعی خشونت را داشته است. در ایران نیز همه ساله هزارها زن به دلیل خشونت به مراکز پزشکی قانونی مراجعه میکنند؛ که البته تنها بخش ثبتشده مسأله است. بخش عمده ناامنیهای روزمره هرگز در آمار منعکس نمیشود، چرا که محدودیتهای «خود محدودکننده» زنان در رفتارهای روزمره ونوعی انزوا گزینی در کنار خودسانسوری حضور آنها در شهر را متفاوت ساخته است.