تصاحب گرینلند توسط آمریکا در ۴ گام؛ اقدامی پیچیده اما شدنی

به گزارش ایسنا، «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا می‌خواهد ایالات متحده گرینلند را تصاحب کند؛ جزیره‌ای راهبردی و غنی‌ از منابع معدنی اما مشکل این است که گرینلند متعلق به دانمارک است و اکثر گرینلندی‌ها نمی‌خواهند بخشی از ایالات متحده شوند.

نشریه پالتیکو با این مقدمه در گزارشی نوشت: در حالی که حمله به پایتخت گرینلند، نوک، و تصرف آن به سبک ونزوئلا خیالی به نظر می‌رسد یک مسیر مشخص وجود دارد و به نظر می‌رسد ترامپ از قبل در این مسیر گام برداشته است.

به گفته یک سیاستمدار دانمارکی که خواست نامش فاش نشود، «این کار شاید با پنج بالگرد انجام شود. او به حضور نظامیان زیادی نیاز نخواهد داشت. کاری از دست گرینلندی‌ها بر نخواهد آمد.»

پالیتیکو در گفتگو با 9 مقام اتحادیه اروپا، افراد داخلی ناتو، کارشناسان دفاعی و دیپلمات‌ها چگونگی تصرف این جزیره غنی از مواد معدنی و از نظر استراتژیک مهم در قطب شمال توسط ایالات متحده را بررسی کرده است.

یک سیاستمدار دانمارکی که خواست نامش فاش نشود، گفت: "می‌تواند با پنج هلیکوپتر باشد... او به نیروهای زیادی نیاز ندارد." «هیچ کاری از دست آنها [گرینلندی‌ها] برنمی‌آید.» و نگران‌کننده برای دانمارکی‌ها این است که به نظر می‌رسد او شروع کرده است....

گام اول: کمپین نفوذ برای تقویت جنبش استقلال گرینلند

این نشریه اولین گام را «برپایی یک کارزار نفوذ برای تقویت انگیزه وابستگی گرینلند» عنوان کرده و در این باره نوشته است: دولت ترامپ از زمان آغاز به کار خود با هدف تسهیل قراردادهای مستقیم با آمریکا بحث استقلال گرینلند از دانمارک را مطرح کرد. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد بیتشر مردم گرینلند موافق استقلال هستند اما این فرایند نیازمند برگزاری همه‌پرسی و توافق با کپنهاگ است. یک نظرسنجی که در سال ۲۰۲۵ انجام شد، نشان داد که ۵۶ درصد از گرینلندی‌ها موافق استقلال و ۲۸ درصد مخالفت آن هستند.

 در همین حال، گزارش‌های رسانه‌های دانمارکی حاکی از عملیات نفوذ پنهانی افراد مرتبط با ترامپ در این جزیره است و سرویس امنیتی دانمارک هشدار داده که گرینلند هدف کارزارهای نفوذ گوناگونی قرار گرفته است.

کارشناسان معتقدند تاکتیک‌های مورد استفاده آمریکا احتمالا ترکیبی از فعالیت‌های میدانی مانند همکاری با گروه‌های افراطی هم‌سو، شبکه شهروندان مقیم خارج این کشورها و عملیات گسترده آنلاین از طریق رسانه‌ها با هدف ایجاد تصویری اغراق‌آمیز از محبوبیت یک گزینه خاص و القای حس اجتناب‌ناپذیری آن خواهد بود.

به نظر می‌رسد آمریکا در مورد گرینلند از برخی از این روش‌ها استفاده می‌کند. مقامات ارشد ترامپ مانند «استیون میلر» معاون رئیس دفتر او با اطمینان می‌گویند نبردی نظامی برای آینده گرینلند انجام نخواهد شد. «جی‌دی ونس» معاون رئیس‌جمهور آمریکا نیز با سفر به این جزیره در مارس گذشته بر «حق تعیین سرنوشت» مردم آن تاکید کرده اما در عین حال ابراز امیدواری کرد که این جزیره شراکت با آمریکا را انتخاب کند، چراکه به ادعای او واشنگتن به حاکمیت ملی و امنیت آن‌ها احترام خواهد گذاشت.

گام دوم: پیشنهاد یک معامله شیرین به گرینلند

رسانه آمریکایی در ادامه این مطلب گام دوم را «پیشنهاد توافقی وسوسه‌برانگیز به گرینلند» عنوان کرده و تشریح کرد: اگر تلاش‌های آمریکا برای تسریع برگزاری همه‌پرسی درباره استقلال گرینلند موفق شود و مردم آن به جدایی از دانمارک رای دهند، گام بعدی تحت نفوذ درآوردن این قلمرو خواهد بود. الحاق گرینلند به عنوان یک ایالت جدید آمریکا پیشنهادی است که اخیرا از سوی مقامات نزدیک به ترامپ مطرح شده است. اما در نظرسنجی یادشده ۸۵ درصد از مردم گرینلند و حتی جناح‌های استقلال‌طلب این جزیره با آن مخالف بوده‌اند.

 گزینه محتمل‌تر، انعقاد یک «پیمان اتحادیه آزاد» مشابه توافقات آمریکا با برخی کشورهای جزیره‌ای اقیانوسیه،‌ از جمله میکرونزی، جزایر مارشال و پالائو است که در ازای ارائه خدمات، حمایت و تجارت آزاد، دسترسی نامحدود نظامی به قلمرو گرینلند را برای آمریکا فراهم می‌کند. برخی سیاستمداران استقلال‌طلب گرینلند این گزینه را مثبت‌تر از روابط کنونی با دانمارک ارزیابی می‌کنند.

با این حال، «توماس کراسبی» استادیار عملیات‌های نظامی در کالج سلطنتی دفاعی دانمارک نسبت به پیامد چنین معامله‌ای با دولت ترامپ هشدار می‌دهند. او با اشاره به پیشینیه ترامپ در تحمیل خواسته‌هایش در مذاکرات و زیر پا گذاشتن تعهداتش تاکید کرد که گرینلند در مواجهه با او در موقعیت ضعف قرار خواهد گرفت و توافق بر اساس وعده‌های آینده، به ویژه در ازای واگذاری حاکمیت سرزمینی اقدامی بی‌پروا و پرمخاطره برای مردم این جزیره خواهد بود.

گام سوم: همراه کردن اروپا 

این گزارش در توضیح گام سوم-«همراه کردن اروپا»-نوشت: آمریکا برای جلب موافقت اروپا با نفوذ خود در گرینلند از موقعیت بحران اوکراین به عنوان یک برگ برنده استفاده می‌کند. یک دیپلمات ناشناس اروپایی سناریوی معامله «امنیت در برابر امنیت» را مطرح می‌کنند که اروپا به موجب آن در ازای دریافت تضمین‌های امنیتی قوی‌تر و بلندمدت ترامپ برای اوکراین حضور و نقش گسترده‌تر آمریکا در گرینلند را می‌پذیرد.

این گزینه اگرچه برای اروپا ناخوشایند است اما به عنوان راهکاری برای پرهیز از پیامدهای احتمالی مخالفت با ترامپ در نظر گرفته می‌شود. نگرانی اصلی از تلافی احتمالی ترامپ است که احتمالا از طریق اعمال تحریم‌ها، خروج از مذاکرات صلح اوکراین یا حمایت از مواضع پوتین بروز پیدا می‌کند و می‌تواند ثبات اروپا را بیشتر تهدید کند.

گام چهارم: حمله نظامی

پالتیکو در بخش آخر این مطلب گام چهارم را «حمله نظامی» عنوان کرده و نوشت: اگر گرینلند یا دانمارک در برابر خواسته ترامپ مقاومت کنند، امکان اقدام نظامی مستقیم آمریکا به دلیل ضعف دفاعی این جزیره محتمل خواهد بود. «لین مورتنزگارد» یک محقق در اندیشکده مطالعات بین‌المللی دانمارک و کارشناس امنیت گرینلند با اشاره به حضور فعلی نظامیان آمریکایی در پایگاه‌های این کشور در این جزیره شمالگان می‌گوید آمریکا می‌تواند در «کمتر از نیم ساعت» کنترل گرینلند را به دست بگیرد؛ نیروهای نظامی آمریکا وارد گرینلند می‌شوند و دولت ترامپ آن را متعلق به آمریکا اعلام می‌کند. این شبیه راهبرد پوتین در اوکراین و قرار دادن این جزیره در موقعیت «عمل انجام‌شده است» است. هر اقدامی از این دست فاقد مبنای قانونی طبق قوانین آمریکا و قوانین بین‌المللی خواهد بود. هر اشغالی به مدت بیش از ۶۰ روز مستلزم تایید کنگره آمریکا خواهد بود.

پیامد چنین تهاجمی برای آمریکا بسیار سنگین خواهد بود؛ «بن هاجز» فرمانده پیشین نظامیان آمریکا در اروپا هشدار داد که این اقدام به معنای پایان ناتو و از دست دادن متحدان کلیدی اروپایی است که امکان دارد به کاهش اشتراک‌گذاری اطلاعات امنیتی و محدود کردن دسترسی آمریکا به پایگاه‌های نظامی در اروپا بینجامد. اگرچه ناتو به دلیل حق وتوی آمریکا احتمالا قادر به نشان دادن واکنش جمعی نخواهد بود، کشورهای اروپایی می‌توانند از طریق چارچوب‌های دفاعی منطقه‌ای مانند نیروی مشترک اعزامی انگلیس-اسکاندیناوی در گرینلند حضور بیابند.

یک دیپلمات ارشد از کشورهای عضو ناتو گفت که با وجود این سناریوهای نگران‌کننده، مقامات ناتو معتقد نیستند که حمله‌ای قریب‌الوقوع در پیش باشد و فضای موجود بیشتر نشان‌دهنده تلاش برای مذاکرات سیاسی دشوار است.

منبع : ایسنا