روایتی از آخرین حافظان «سنت روغن‌گیری»

روزگاری نه چندان دور با اولین موج‌های خنک پاییزی که از دشت‌های اطراف به سوی روستای سقی در دامنه کوه‌های جنوبی شهرستان گناباد جاری می‌شد، تقویم ناگفته زندگی روستاییان قدیم، فصل جدیدی را آغاز می‌کرد. این فصل، فصل آماده‌سازی برای مبارزه با سرمای طاقت‌فرسای زمستان بود و یکی از مهم‌ترین نمادهای این آمادگی، آیین «پاییز روغن‌گیر» به شمار می‌رفت. این سنت که ریشه در اقتصاد معیشتی و ساختار خانواده‌های سنتی داشت، تنها یک عملیات آشپزی نبود؛ بلکه یک مانیفست فرهنگی تمام‌عیار بود.